,

Voorproefje: tien dagen zonder Instagram en Facebook

Een paar weken geleden verwijderde ik mijn Instagram- en Facebookapp 10 dagen van mijn telefoon. De eerste 2 dagen ging mijn duim automatisch naar de plek van Instagram en Facebook, als ik op mijn telefoon bezig was.

De dagen daarna dacht ik er niet eens meer over na en raakte ik mijn telefoon ook veel minder aan. Na tien dagen zette ik de Instagramapp er weer op en was het weer zo makkelijk om te gebruiken, het lijkt wel een automatisme. Ik vind mezelf niet heel erg verslaafd aan Instagram, maar ik vond het stiekem wel een opluchting dat ik het ook makkelijk tien dagen zonder kan. De Facebookapp heb ik er niet meer opgezet, en dat bevalt tot nu toe heel erg goed. Want zo kijk ik er veel minder op.

In het nieuwe jaar ga ik weer 10 dagen zonder Instagram en Facebook. Ook 10 dagen zonder telefoon, internet, praten, lezen en schrijven! Say whuuuut!? In 2019 meer hierover…

Voor nu hele fijne feestdagen, met of zonder Instagram, Facebook en al die andere leuke maar toch ook wel onbelangrijke dingen. Want het samen zijn met familie en vrienden blijft zoveel belangrijker dan het perfecte plaatje te creëren op internet voor mensen die je soms nauwelijks kent.

,

Spaanse les, het magische Machu Picchu en op bezoek bij een sjamaan…

 

Daar ga ik dan: in mijn eentje op naar Cusco. Tijdens de busrit zit ik naast een interessante vrouw. Ze komt uit Bolivia, woont in de USA en spreekt dus Spaans en Engels. Ik ben heel blij dat ik naast haar zit, want zo’n eerste busreis alleen vind ik toch wel spannend. En je hoort ook verhalen in Peru dat ze in bussen je spullen stelen als je slaapt, maar dit voelt goedJ Tijdens de busreis slaap ik amper (het is een nachtbus). De rit is nogal hobbelig met veel bochten en van tevoren hoorde ik al dat deze rit best heftig is. Iedere keer word ik wakker in een scherpe bocht en denk ik: ‘Ja, nu gaat het gebeuren, we vallen in een ravijn.’ Dat is niet gebeurd zoals jullie begrijpen, anders had ik dit nu niet kunnen schrijven.

Ik had expres al de ‘beste’ busmaatschappij van Peru opgezocht, is dan wel duurder, maar dan denk ik altijd: ‘Beetje lullig als ik net kanker heb overleefd en dan ga ik met een minder veilige bus omdat het geld scheelt en dan beland ik in een ravijn.’
Dus ja: veiligheid gaat bij mij echt heel erg voor. Dan maar een paar tientjes meer.

Uiteindelijk kom ik aan in Cusco rond 7 uur ’s ochtends. De man van het gastgezin wacht mij op. Het is een heel vriendelijke man, hij kan een beetje Engels en met mijn Spaans komen we er wel uit. Ik word hartelijk ontvangen door de gastvrouw en kan meteen aanschuiven bij het ontbijt. Zij praat goed Engels, best fijn voor zo’n eerste dag. Ik heb een privékamer met 2 tweepersoonsbedden en een eigen badkamer. Luxeeee!

Ze raadt me aan om eerst even te slapen en ‘s middags is er een uitgebreide lunch omdat het witte donderdag is. Er is ook een andere jongen in huis, hij heeft Spaans geleerd, doet nu vrijwilligerswerk en komt uit de USA. Die avond neemt hij me mee naar vrienden van hem. We zitten in een bar met een super mooi uitzicht over de stad!

De dagen daarna verken ik de stad en rust ik veel uit want ik heb een beetje last van de hoogte dus het is belangrijk om rustig aan te doen. Tijdens deze dagen merk ik meteen in wat voor gezin ik terecht ben gekomen. Begrijp me niet verkeerd: het is een hele fijne kamer, maar ik had iets anders verwacht van het contact met de familie. Want de enige keer dat ik samen heb gegeten met het gezin is tijdens de uitgebreide lunch op de eerste dag. ’s Ochtends wordt je ontbijt klaargezet met een bord eroverheen, en lunch en avond eten hetzelfde. Als de andere jongen er niet had geweest, had ik iedere dag alleen gegeten. Terwijl ik juist voor een gastgezin had gekozen om contact te hebben met het gezin, dingen te doen samen en Spaans te oefenen. Maar goed dit is er dus niet bij. Dit heb ik ook aangegeven bij het bedrijf. Het ontbreekt me aan niets alleen had ik heel wat anders verwacht. Nu voelt het alsof ik in een hotel zit en iedere dag eten krijg voorgeschoteld. Tot zo ver mijn gezeur 😉

Maandag begint mijn eerste individuele Spaanse les en ik heb een leuke klik met de vrouw. In die week praten we veel, leer ik grammatica en nieuwe woorden. We zijn heel verschillend maar hebben ook raakvlakken. Zo vertelt ze me over een sjamaan waar ze regelmatig heen gaat en ik merk dat ik dit allemaal heel interessant is. Ik weet niet zo goed hoe ik moet uitleggen wat een sjamaan is, dus ik heb het even gegoogled:

‘Een sjamaan, vrouwelijk sjamanka, is een soort priester(es) en ziener(es) die in zijn of haar gemeenschap de communicatie met de geestenwereld verzekert en magie aanwendt om zieken te genezen, voorspellingen te doen en gebeurtenissen onder controle te brengen.’

Dit dus. Mijn lerares merkt dat ik dit interessant vindt en ze geeft zijn nummer om een afspraak te maken. Dit doe ik, en op woensdagmiddag ga ik naar de sjamaan,

Vanaf Cusco neem ik een collectivo (dit is een combi tussen een bus en een taxi), het is een klein busje en brengt me naar Pisac. Daar pak ik een taxi naar een mini klein plaatsje en daar zie ik een lange, blonde man wachten.

Ik ben mega zenuwachtig want ik weet absoluut niet wat me te wachten staat. Wel weet ik dat ik op dat moment niet lekker in mijn vel zit en dat ik even hulp nodig heb, of een steuntje in de rug. Toen mijn lerares vertelde over de sjamaan, wist ik dat ik hierheen moest. Dat klinkt misschien een beetje zweverig, maar ik geloof dat dingen op het juiste moment op je pad komen. Dit was zoiets.

De sjamaan neemt me mee naar zijn huis. Heel primitief maar reuze interessant. We gaan naar een kamer waar een bed staat, een tafel en een stoel. Dit voelt een beetje vreemd en ik voel me best kwetsbaar. Hij vraagt of ik op het bed wil liggen en wil vertellen wat me hier brengt. Ik vertel over mezelf, dat ik ziek ben geweest, over mijn vader (dan begin ik keihard te janken) en over dat het af en toe best lastig is om samen te reizen na wat er afgelopen jaar allemaal gebeurd is (er spelen nog wat dingen maar voor mijn blog laat ik het even hierbij).

Dan vraagt hij of ik mijn sokken uit wil doen en begint mijn voeten te masseren. Nu vind ik het echt NIET fijn als mensen aan mijn voeten zitten maar ik laat het maar gewoon gebeuren. Door het masseren van mijn voeten voelt hij waar ik pijn of last heb. Een paar keer gil ik het uit en dan zegt ie: ‘Ja… dit is je hoofd, je bent veel te veel aan het denken jij.’ Hmm, daar kan ik niet omheen inderdaad. En nog een paar plekken waarvan ik denk: ‘Hoe kan deze man dat nou voelen?’

Ook pakt hij een groot boek erbij. Ik moet een beetje denken aan het boek van Sinterklaas. Hij vraagt wanneer ik geboren ben en begint te zoeken. ‘Hmmm, ojaaa. Hmm interessant’, zegt hij. Ik ben reuze nieuwsgierig natuurlijk en vraag wat hij nu ziet. Hij zegt dat ik een Tweeling ben van sterrenbeeld (dat weet ik) en dat mijn Ascendant Leeuw is (voor de Ascendant even googlen). Hij zegt dat dit een goede combinatie is.

‘Ohw’, zeg ik, ‘waarom dan?’

Hij vertelt dat een Tweeling best wel wispelturig is en het lastig vindt om te beslissen. Je hebt continu ‘twee kanten’, vandaar de tweeling. Maar de Leeuw staat juist met beide benen op de grond en weet heel goed wat ie wil en kan snel knopen doorhakken. Dat is grappig dat hij het zegt, want ik herken het beide heel erg in mezelf. Misschien denk je nu: ja dat is omdat je het hoort, als hij iets anders had gezegd had je het ook in jezelf gezien. Ik weet dat sommige mensen zo denken, maar ik geloof wel in sterrenbeelden (niet de wekelijkse horoscoop in een krantje).

Dan zegt hij: ‘Ik zie je vader ook tijdens je geboorte.’ Mijn vader??? Hoe dan? Dit is wat hij ongeveer zegt (natuurlijk doe ik hier even de verkorte versie): Toen ik geboren werd stonden de planeten Mars en Jupiter tegen over elkaar. Mars is een agressieve planeet of was de agressie en Jupiter de goede en is mijn vader. (Dit klinkt een beetje vaag zo, maar ik kan het even niet beter uitleggen.

Dan zegt hij of ik het goed vind als hij me onder hypnose brengt en dat hij me terugbrengt naar een vorig leven.

Misschien denk je nu: ‘Ja ho is even Anouk, je gaat echt te ver, hou alsjeblieft op.’ Ik weet ook niet wat ik zelf zou denken als ik dit zou lezen, maar op dat moment denk ik: ‘Ik lig hier nu toch, dus ja waarom niet!?’ Ik ben veel te nieuwsgierig om dit niet te proberen, ook al vind ik het reuze spannend.

En ja, ik heb het ervaren en het was mega bijzonder. Dit houd ik lekker voor mezelf, maar mocht je het willen weten, mag je het altijd vragen ;). Ik haal bepaalde lessen eruit en het geeft me een soort rust. Wat naar voren komt is dat ik niet iedereen kan helpen, dat ik dicht bij mezelf moet blijven en dat ik vertrouwen moet hebben in wat komt en vooral in mezelf.

Die ‘lessen’ kunnen nu ook een beetje vaag klinken omdat ik hier niet heel het verhaal vertel, maar voor mij heeft het op dat moment heel veel waarde. Die dagen daarna ben ik nog een beetje warrig en huilerig, maar daarna voel ik me weer beter.

Ik probeer vaak uit het huis te zijn omdat ik het daar niet heel erg naar mijn zin heb en op een middag ben ik in het hostel en spelen we een spelletje in het hostel van Robin. Ik moet een beetje aan sjoelen denken (dit deed ik vaak bij opa en oma), maar het is wat anders. Het is een bak (zie foto onderaan) met gaten erin, waar je munten in moet gooien. Er is 1 kikker en als je een munt in zijn mond gooit dan ben je echt koning, haha.

Nu ben ik reuze fanatiek en houd ik niet van verliezen, haha. En al helemaal niet van Robin (ik denk vooral dat dat het is, haha). Robin heeft al de hele middag geoefend, ja echt. Dus hij is een stuk beter. Maar na even oefenen van mijn kant, gaat het ook steeds beter bij mij. Op een gegeven moment zegt hij: ‘Wie het volgende potje wint, betaalt vanavond het eten.’ 

‘Is goed’, zeg ik stoer. Ik gooi en ik gooi niet geweldig maar ook niet slecht. Dan gooit Robin en hij gooit het allerhoogste dat hij ooit heeft gegooid. Ik vlieg hem aan en klim op hem, hij speelt vals want hij heeft de hele tijd middelmatig gegooid en als we een wedstrijd doen dan gaat hij goed gooien. Dat is mijn theorie. Robin vindt het geweldig als ik zo bloedfanatiek ben en uiteindelijk eindigt dit in de slappe lach.

Na een tijdje stelt Robin nog een weddenschap voor: wie als eerste in de kikker gooit. Niemand heeft nog in de kikker gegooid en ik weet zeker dat Robin dit niet gaat lukken. ‘Best’, zeg ik. En je raadt het nooit: meteen het eerste potje daarna gooit hij in de kikker. Ik zal mijn reactie maar even laten, haha.

Maar een paar potjes daarna… gooi ik ook in de kikker. Ik kan het bijna niet geloven maar als ik een paar jongens achter me hoor juichen, besef ik dat het echt is gelukt!.. en dan vind ik het spel weer leuk.

Een paar dagen daarna gaan we richting Machu Picchu. We rijden met een Collectivo naar Ollantaytambo. In het busje ontmoeten we 2 Brazilianen die in dezelfde stad wonen als mijn oom, is dat even toeval! Zij stellen voor om met z’n vieren de ruïnes te bezoeken en dan samen een gids te nemen. En wat zijn we blij dat we dit doen want wat ontzettend mooi en interessant is het! Die gids is ook helemaal een toegevoegde waarde, wat een geschiedenis! We slapen 1 nachtje in Ollantaytambo en de volgende ochtend vertrekken we met de trein naar Aguas Calientes, om ons voor te bereiden op de volgende ochtend. Want om 03.00 u in de ochtend staan we op om richting Machu Picchu te lopen. Als we aankomen bij de ingang moeten we nog 3 kwartier wachten voordat de ingang open gaat voordat je naar boven mag klimmen. Eerst balen we maar dan wordt de rij al sneller veel langer achter ons. En er is maar 1 iemand voor ons, dus dat voelt best stoer om als 2e en 3e naar boven te lopen. Als de poorten opengaan merken we al snel dat het helemaal niet fijn is om als eerste te beginnen want je wordt flink op de hielen gezeten door mensen die er ‘als eerste willen zijn’. Nu willen wij er ook wel op tijd zijn, maar ik denk wel: doe ff chill. En al snel maken we (of nouja in iedergeval ik) me gek dat ik snel moet lopen anders word ik ingehaald. Na een half uur denk ik: ‘Ja ammehoela, wie houd ik nou voor de gek?’ Ik gooi mijn ego opzij en we nemen een korte pauze om op adem te komen. En dit voelt veel fijner want dan heb je niet al die snelle jelle’s die vlak achter je lopen.

Het is even flink doorbijten maar als je dan boven komt, dan ben je toch een partij trots (en bezweet). Echt een heerlijke work-out zo in de ochtend. Dat bezweette is echt mega erg en gelukkig hebben we van tevoren de tip gekregen om een schoon shirt mee te nemen. Dus na uitgestoomd te zijn, trekken we een schoon shirt aan (zo ontzettend blij met die tip).

En dan Machu Picchu: wat ontzettend magisch om daar om 6 u ’s ochtends rond te lopen. Ik had wel wat van Machu Picchu verwacht, maar dit… De hele dag loop ik met zo’n ontzettende grote glimlach rond, van hier tot in Holland. Ik zeg wel 1000 keer tegen Robin: ‘Dit is zoooo mooi, zooo bijzonder’. En als we later de foto’s terugkijken zegt Robin: ‘Jij hebt echt overal een mega grote smile op je gezicht.’

En jaaaa, dat klopt. Wauw, wauw, wauw wat ontzettend mooi. Ook probeer ik nieuwe ruïnes te ontdekken haha, want stel je voor als ik dat ontdek! Maar als ik denk dat ik iets heb gevonden zegt Robin: ‘Daar lopen al allemaal mensen heen, dat is al ontdekt.’ Ik geef mijn zoektocht niet op, maar ik kan helaas niets vinden verder 😉

Oja: en ik ben heel blij dat ik Spaanse lessen heb gevolgd want het gaat steeds beter! Nee ik kan nog lang niet vloeiend spreken maar dit heeft zeker geholpen en misschien doe ik nog wel een weekje of een paar dagen Spaanse les!

Nog een oja: Als je voor allemaal mooie, prachtige en geweldige momenten tijdens het reizen wil lezen; dan merk je waarschijnlijk al dat je bij mij niet aan het juiste adres bent 😉 Wel voor de eerlijke en echte verhalen.

Mijn diploma in the pocket!

Het kikkerspel…

Zo magisch!

Machu Picchu!

, ,

Door naar de natuur: Patagonië

Op maandag 22 januari vertrokken we van Buenos Aires naar Patagonië, super veel zin in want na 1,5 week stad, trok de natuur wel weer. Eerst met de bus naar Bahia Blanca, daar kwamen we aan na een busreis van 10 uur. Om 23.45 checkten we in bij ons hotel, een oud maar best schattig hotelletje.

De volgende dag checkten we uit en dachten we: Laten we eens naar het strand lopen; want de stad ligt vlakbij de zee hadden we op Google gezien. Dus wij richting de kust lopen en halverwege de weg gevraagd aan een schattige opa (ik heb een zwak voor opa’s dus ik kies ze expres uit als we de weg willen vragen).

Dan zeg je dus dat je een ‘poco Español’ spreekt en vraag je welke richting het strand is en dan krijg je een mega verhaal van 10 minuten waar we eigenlijk niet veel wijzer van werden.

Dus uiteindelijk maar een kant opgelopen. Na nog een half uur lopen kwamen we bij een soort van snelweg. Volgens onze telefoon moesten we eerst nog een half uur lopen langs de snelweg voordat we bij het strand zouden aankomen. We hadden bij elkaar denk ik al dik een uur gelopen en eigenlijk hadden we er nog weinig vertrouwen in, alles zag er nogal verlaten uit. Maarja na de lange busreis hadden we even onze benen gestrekt dus dat we onze bestemming niet hadden bereikt maakten ons niet veel uit. We gingen maar even terug om bij het hotel te vragen hoe we het beste naar het strand konden komen. Bleek dus dat er geen strand in de buurt is, alleen haven en industriegebied. Agh ja, weer een leuk verhaal voor het blog.

Die avond weer terug naar het busstation, want om 23.45 zou de bus vertrekken. Uiteindelijk had de bus vertraging en vertrekken we om 01.30 ’s nachts (dus jongens, we moeten blij zijn met de NS in Nederland).

De volgende dag komen we aan in Puerto Madryn. We vallen met onze neusjes in de boter want die avond wordt er een bbq georganiseerd door het hostel, en ja ze hebben genoeg voor vegetariërs! In dit hostel krijg ik ook echt het ‘backpackersgevoel’. Er hangt een hele fijne sfeer, de bbq’s (we hebben er 2) zijn super gezellig en er zijn veel leuke mensen.

Vriendschappen
In dit hostel ontmoeten we o.a. 2 Australische meiden waar ik de grootste lol mee heb, maar we kunnen ook serieuzere gesprekken voeren en lekker chillen op het strand. Het is dan ook weer gek om na een paar dagen ‘afscheid’ te nemen, want in korte tijd deel je toch veel met elkaar. Ook merk ik dat je met de meeste backpackers luchtige gesprekken hebt over ‘waar ben je geweest, waar ga je naartoe, hoe lang ben je aan het reizen’, en na een tijdje heb ik het daar ook wel een beetje mee gehad. Want na 10 van zulke gesprekken weet ik niet meer welk verhaal bij wie hoorde en een naam weet ik heel vaak ook niet. Voor mij voelt dit een beetje… slecht? Dat vluchtige hoort er natuurlijk bij als je gaat reizen. Ik denk dat dit gevoel me vooral laat zien dat ik heel veel waarde hecht aan echte goede vriendschappen, waarin je mensen kan vertrouwen en elkaar goed kent. Maar tijdens het reizen word ik wel steeds beter in ‘small talk’, maar dat hoeft ook weer niet met iedereen. In het begin vond ik het nog een beetje wennen maar het gaat nu al een stuk makkelijker.

Puerto Madyrn
Oke verder met Puerto Madryn. Na ons eerste nachtje slapen zijn we naar Punta Loma gefietst, hier zagen we zeeleeuwen: zo speciaal! We gingen vroeg weg dus toen we aankwamen waren we helemaal alleen. Het was zo’n 17 km heen fietsen en we zijn op een paar plekjes gestopt want het is zo mooi daar, jeetje die natuur. De volgende dag lekker naar het strand gegaan, was gedaan (moet ook gebeuren he) en de volgende bestemming geboekt. Ook hoorden we dat het handig is om Machu Picchu van tevoren te boeken omdat dit snel vol is. Wij zoeken, overleggen en twijfelen maar uiteindelijk niet gedaan. We hebben een beetje een idee waar we heen willen maar wanneer we waar zijn weten we niet. En daarnaast wil ik het plannen tijdens deze reis proberen los te laten (Robin is zo trots op mij) dus heb ik zelf tegen Robin gezegd dat ik eigenlijk helemaal geen zin heb om nu al dingen (in dit geval Machu Picchu en waarschijnlijk voor april) al vast te leggen. Doen we dus niet, en we zien het daar wel, komt vast goed.

Wat we ook in Puerto Madryn hebben gedaan: met zeeleeuwen gesnorkeld!! Ah ik vond het in het begin best een beetje spannend maar wat was het leuk. Ze zijn zo speels en ze komen naar je toe en dan kan je ze aaien. Dan zwem je dus voor de kust en zie je ook zo’n grote groep zitten. Gelukkig gaan die mannetjes niet het water in, brr die zijn echt mega die beesten. Het waren alleen de vrouwtjes die naar onze groep kwamen. Het water was alleen net te koud, dus de laatste 10 minuten begon ik last te krijgen van mijn handen. Ik dacht: ik ontsnap lekker de winter in Nederland zodat ik daar geen last van heb. Na mijn chemo’s heb ik namelijk last van Reynaud: bij koud weer stroomt er geen bloed meer naar je handen en heb je weinig gevoel in je vingers en ze worden wit (ziet er heel raar uit ook). Toen ik klappertandend aangaf dat ik eigenlijk echt het water uit moest (je blijft altijd langer dan goed voor je is) was het ook tijd om te gaan dus dat kwam mooi uit. Na een half uur waren mijn vingers weer normaal en hebben we lekker op het strand opgewarmd.

Die dag erna met een kleine groep naar een National Park met pinguins gereden. Ooooh wat zijn ze leuk, echt mijn nieuwe lievelingsdieren. Zo leuk om ze te zien rondlopen. Daarna door naar het dolfijnen spotten. Wat we achteraf beetje geldverspilling vonden. Te grote groep die op een boot zit en 2 dolfijnen gezien. Beetje mwa en zo kom je er ook achter dat tijdens het reizen niet altijd de mooiste ervaringen veel geld hoeven te kosten (integendeel!!).

Die dag erna richting El Calafate, waar het een stukje kouder zou zijn. In de bus ondertussen al boek 5 aan het lezen van deze reis, dus dat schiet lekker op. Om 7 uur de volgende ochtend kwamen we aan bij onze tussenstop, meteen wat extra kleding aangetrokken en hier moesten we 5 uur wachten voor onze volgende bus. En dat wachten op de bus gaat ons eigenlijk best goed af. Een beetje buiten lopen, stretchen, zelfs wat sportoefeningen buiten gedaan haha en natuurlijk: eten.

Om 9.00 uur kwam er een bus die dezelfde bestemming had als onze bus. Dus wij dachten: chill, we nemen gewoon deze. Wij bagage inladen, kaartje laten zien en plekje gekozen (onze officiële plekjes waren natuurlijk bezet want dit was niet onze goede bus). Wij ons installeren, maar na een paar minuten kwam de chauffeur met de mededeling dat we in de verkeerde bus zaten. ‘Ooohhwww?’ zeiden wij heel onschuldig. Dus wij er weer uit, terug naar het station. Spullen weer gedumpt en ik liep even naar het toilet, maar het dames toilet was gesloten (geen idee waarom). Dus ik naar de mannen wc (van mama geleerd op vakanties, want: ‘een wc is een wc’).

Maar dan hoor ik een schoonmaakmevrouwtje achter me aanrennen en iets roepen in het Spaans. Ik ben natuurlijk een lange buitenlander dus loop gewoon door. Ik loop een wc binnen en doe ‘m op slot.

Bonst ze op de deur, dus ik doe open. Vertelt ze me dat dit voor ‘hombres’ is en dat ik er dus niet in mag. Ik brabbel wat terug dat het al ‘mucho tiempo’ duurt… en dan spreek ik de wijze woorden: ‘El baño es un baño, que si?’ Ze haalt haar schouders op, ik sluit de deur en ik glimlach: ik word steeds beter in Spaans praten.

Uiteindelijk stappen we om 12 in de bus en komen we laat in de middag aan in El Calafate. De volgende dag gaan we naar de gletsjer Perito Moreno. GIGANTISCH, wat een ding. En 3 keer gezien dat er een stuk ijs afbrokkelt en in het water valt, wat een geluid je dan hoort. Echt super mooi om dat te zien.

Als we thuis komen zijn we best kapot en chagrijnig. We komen tot de conclusie dat we even wat rustiger aan moeten reizen, want die busreizen zijn ook best vermoeiend. En we hebben tijd zat! Het mooie hiervan is dat je gedurende je reis er dus eigenlijk achter komt wat prettig werkt. Ik weet van mezelf dat ik altijd even moet wennen aan een nieuwe omgeving en beiden hebben we veel slaap nodig en goed eten (hehe) anders worden we dus chagrijnig.

Er zijn natuurlijk ook mensen die je tijdens je reis tegenkomt en die 2 dagen op een plek zijn, alles in die dagen doen wat er in de omgeving te doen is en dan weer door naar de volgende plek reizen. En dat is helemaal prima natuurlijk. Maar door zulke verhalen word ik af en toe een beetje gek gemaakt omdat wij veel meer chillen en (ikzelf) denk dan soms: ‘Voel me nu eigenlijk best een nietsnut vergeleken bij die mensen’. Uiteindelijk kom je er ook achter dat iedereen zijn of haar eigen tempo heeft van reizen, een ander budget en een andere hoeveelheid tijd. Om even voor ons te spreken: we vinden het fijn om ergens wat langer te blijven en niet alleen naar een plek te komen om ‘de dingen te doen die je gedaan moet hebben’ zodat we iets kunnen afvinken en weer door kunnen naar het volgende plekje om dat af te vinken. Maar in plaats ervan echt ergens kunnen zijn. Ik ben heel blij dat wij die luxe hebben van het langere reizen en dus langer ergens kunnen zijn. Of eigenlijk: die luxe hebben we onszelf gegeven.

(Ik was van plan om nog een week in dit blog te beschrijven maar… ik hou te veel van schrijven en ik wil ook momenten beschrijven zoals net want dat vind ik juist altijd zo interessant om over te schrijven en niet alleen over de plekken die we hebben afgevinkt 😉 )

Dus… volgende week een nieuwe blog vanuit Patagonië!

, ,

Christmas in Brazil with the family

Joeheee, we zijn bij mijn oom aangekomen (en ik loop een beetje achter met schrijven want dit is een maand geleden, maar hier was ik gebleven). Hij wacht ons op (nadat we een uur vertraging hadden en hij dus al een uur gezellig op ons aan het wachten is.) En eigenlijk mogen niet-reizigers niet naar het platform waar reizigers aankomen maar mijn oom (ik ga hem meteen even bij zijn naam noemen, Peet) zegt dat hij zijn nichtje komt ophalen en dat ze geen Braziliaans kan dus dat hij naar beneden moet. En ja, dat kan hoor. Sowieso is het mooi om te zien hoe deze grote, blonde man met de Brazilianen omgaat en dat ik het idee heb dat dingen hem altijd lukken als je een grote lach op je gezicht zet en overal simpelweg naar vraagt. Maar eerst een beetje small talk in Brazilië, en daarna pas vragen wat je wilt. (De small talk is heel belangrijk, benadrukt mijn oom. Dat heeft hij wel geleerd de afgelopen jaren. Terwijl hij zelf ook een echte Hollander is die alles direct vraag).  

Als we die avond bij Peet thuiskomen heeft hij quinoa met groente gemaakt. Ik voel me een koningin. Peet kan echt goed gezonde koken, dus ik was heel blij. Ook heeft hij allerlei soorten fruit gehaald (van sommigen nog nooit gehoord) dus leuk voor het ontbijt!

In de dagen die volgen maken we een wandeling door de stad Campinas, gaan we naar een shoppingmall en maken we een fietstocht (OMG heftig die tocht, we hebben de filmpjes maar die laat ik maar niet zien, hihi.) Leuk om deze dagen met mijn oom op te trekken want eerlijk gezegd wist ik niet zo goed wat voor persoon hij eigenlijk is. Sinds 8 jaar woont hij namelijk in Brazilië. Dus ik leer hem beter kennen, we gaan naar Braziliaanse feesten (waar ik echt mijn ogen uitkijk maar dat later) en ik zie ook waarin hij op mijn moeder lijkt (en dat vind ik dan weer grappig om te zien).

Braziliaanse feesten

Ja echt, hier wil ik het even over hebben. Want we lopen dus zo’n Braziliaans feest binnen en ik ben op mijn slippertjes een lange jurk, mijn haar net gewassen en een knot op mijn hoofd en zonder make-up (echt heerlijk dat reizen zonder make-up). Maar dan kijk je dus om je heen en dan voel je je best ‘underdressed’ en vaak ook lang. Vooral als je ziet wat voor palen vrouwen dragen en ik dan nog een kop groter ben. Even terug naar hoe de Brazilianen eruit zien: Echt veel vrouwen hebben iets aan hun borsten en/of billen laten doen. In Nederland wordt er ook weleens wat aan borsten gedaan, maar ik ken eigenlijk niemand in mijn omgeving die dat heeft laten doen (of van plan is om te doen). En zo botst een meisje tegen mij op en denk ik ‘Hu, wat is dit hard!…’ Ook weer wat geleerd.
En die billen zien er soms best gek uit als ze bijgevuld zijn. Ik ben er beetje van gefascineerd eigenlijk. Omdat het onnatuurlijk staat dat je echt denkt: Hu, maar iedereen ziet toch dat dit niet echt is? Of is dat de bedoeling?
En dan de make-up. Vrouwen van mijn moeders leeftijd echt helemaal onder (ook van mijn leeftijd trouwens) en mini jurkjes. Ja aghja gelukkig mag iedereen zelf weten wat hij of zij draagt en daar ben ik ook echt helemaal voor maar ik sta toch ook echt mijn ogen uit te kijken. (Maar misschien zal het wel aan mij liggen 😉 )

Status

Mijn oom en zijn vriendin hebben me ondertussen ook verteld dat status heel belangrijk is in Brazilië. Zo mogen onze drankjes niet op een statafel staan waar de drankjes van 2 andere mannen staan. Er wordt dus een nieuwe statafel gehaald waar wij onze drankje op kunnen zetten. Ik snap de situatie niet helemaal en vraag ernaar. De vriendin van mijn oom vertelt dat 1 man van de tafel zei dat ze niet daar hun drank konden neerzetten. Ze willen geen andere mensen erbij. Ik moest er een beetje om lachen. Hu?

Ik vind het trouwens, zoals je hierboven ziet, leuk om situaties te beschrijven in andere culturen. Ik denk dat ik dit leuker vindt dan gedetailieerd beschrijven hoe een stad eruit ziet!

En dan… Komen mama en Sven op eerste kerstdag aan. Iets dat ik niet eerder op dit blog had gezet omdat ik dit beetje geheim wilde houden en niet met bloggen wilde bezig zijn op dat moment.

De familie in Brazilië ging ongeveer zo: toen papa was overleden zei ik tegen mijn oom en mama of ik niet wist of ik nu met kerst in Brazilië wilde zijn. Waarop mijn oom zei: “Dan komen mama en sven toch naar Brazilie!?” Dit had ik stiekem zelf ook al een keer tegen mama gezegd maar de eerste week na het overlijden had mama wel wat anders aan haar hoofd (en logisch ook). Toen eind september zaten mama en ik op een terras en was ik aan het pitchen waarom ze echt naar Brazilië moest komen met Sven. Ik merkte ook dat mama er een beetje stil van werd en dat zag ik. “Ik moet ophouden met pushen he!?”, zei ik. “Ja ik moet er echt nog even over nadenken… En ik wil wel echt met Sven!” Die middag appte ik Sven met het plan of hij geen vrij kon krijgen van zijn werk. Maar ik liet het plan ook even rusten bij mama. En ik denk zo’n 3 weken later… was de knoop doorgehakt.

En echt even kwijt: Super trots op mama dat ze dit gedaan heeft. Sowieso hoe ze dit allemaal doet. Natuurlijk is het ook moeilijk en de pijn van dit verlies moet je ook toelaten (ben ik van mening), maar om daarnaast ook van dingen te genieten en dingen te blijven ondernemen vind ik echt goed. Juist die combinatie van dingen doen en tijd nemen voor jezelf: pff petje af. (verder naar kerst)

 De kerst brengen we door met de familie bij mijn oom. Op de 28e rijden we naar Itamambuca, een klein kustplaatsje waar we een week verblijven. We gaan surfen – ah dat is zo leuk he! – kanoën, wandelen naar watervallen en chillen op het strand. Ook vieren we oud en nieuwe op het strand, erg bijzonder.

Oja nog een leuke situatie: mama en ik willen ijs halen op het strand. We kiezen een ijsje uit en geven de man geld. Maar de man heeft geen wisselgeld en vertelt ons met handen en voeten dat we nog een ijsje moeten nemen en dan is het oke. Nou, dan moet je vooral mama en mij hebben (haha ik moet weer lachen om de situatie). Want wij zeggen dat dat natuurlijk niet kan. Hij moet wisselgeld hebben als hij ijs wil verkopen (NL-logica  toch?) Dan komt Robin en hij wilt ook ijs. We gebaren en praten opnieuw hoe de rekensom nu is, maar de man snapt het maar niet. Uiteindelijk blijkt hij het te snappen, en verhit (van de zon en de discussie) lopen mama en ik terug, maar later kunnen we er toch wel hard om lachen. Wat een flappie. Oké ja ik ben nu weer aan het lachen maar ik weet niet of het grappig is voor de lezer.

Het kerst en oud en nieuw gevoel heb ik niet zo. Ik denk door de compleet andere setting. Maar dit vind ik niet erg, want erg leuk is het wel. Na een week vertrekken we met z’n vijven naar Ihla Bella, een eiland. En we zijn niet de enige… het is DRUK als je van het vaste land naar het eiland wil komen. Gelukkig heeft Peet van tevoren een ticket gekocht waardoor we in een aparte rij kunnen staan en binnen 3 kwartier op de boot staan. Waarom meer Brazilianen dat niet doen, snap ik niet want ik denk serieus dat andere mensen wel 6 uur of langer in de rij hebben gewacht (misschien ook weer NL logica?).

Op het eiland Ihla Bella maken we een wandeltocht. Als we ergens langs een watertje stoppen, zien we een blauwe vlinder en mama zegt: “Daar gaat papa”. Ik kijk toe en opeens komt er nog een blauwe vlinder bij fladderen. Romantisch zeg ik: “Kijk, twee blauwe vlinders!”… “Papa met zijn nieuwe vriendin”, zegt mama droog en mama en ik proesten en grinniken tegelijk.

Na Ihla Bella zijn we nog 1 nachtje bij Peet thuis en dan vliegen we met zijn 4’en (zonder oom) naar de Iguazu watervallen waar we onze laatste dagen samen hebben. Gek ook om weer afscheid te nemen van mijn oom maar terugkijkend op een superleuke tijd!

Watervallen

De watervallen zijn echt FANTASTISCH. Wat een water zeg. En dat het gewoon 24/7 blijft doorstromen. Klink misschien logisch maar als je het ziet, whoohoo. Ja echt een aanrader. Zowel de Braziliaanse als de Argentijnse kant. En we eten 2 avonden in hetzelfde restaurant in het plaatsje Iguazu aan de Braziliaanse kant. Echt een TOP restaurant (anders eet je er geen 2 avonden). Superaardige bediening, spreekt Engels en hebben vega opties, die ook nog lekker zijn. Pluspunten voor Sven en mij. En je kan er accessoires kopen die lokale kunstenaars maken.

Na 3 nachtjes gaan Robin en ik verder met onze reis, we vliegen naar Buenos Aires! De stad waar ik altijd al heen wilde jeeeeeej! En Spaans praten! Oke dat voor de volgende keer anders wordt het wel erg lang…

, ,

Amazing city: Rio de Janeiro

Allereerst hoop ik dat jullie heerlijk kerstdagen hebben gehad en een gelukkig nieuwjaar. In het warme Brazilië had ik niet echt een kerstgevoel, ik denk omdat je in een totaal andere setting bent dan anders. Maar dat maakte het zeker niet minder leuk. Eerst nog even wat er verder in december gebeurde (al een tijdje niet geblogd) en de volgende keer over naar Oud & Nieuw en kerst!

Terug naar het vervolg op het eerste blog van Brazilië… De dag na de boottocht in m’n eentje (ahhhw wat klinkt dit zielig 😉 ) voelde Robin zich weer wat beter en besloten we te voet naar een droomstrandje te lopen: helder blauwe zee en wit zand, genaamd: Lopes Mendes. Daaraan voorafging een beklimming door de jungle. Zo ontzettend mooi, zoveel groen! Robin had zijn camera bij zich dus op ieder hoekje moest gestopt worden om wat beelden te schieten. Na een tijdje was ik daar wel klaar mee en dit is op sommige beelden ook terug te zien haha! Op het moment misschien wat minder omdat het 2 x zo lang duurt om ergens te komen, maar daarna heel leuk om terug te zien. Echt een heerlijke dag gehad omdat je lekker actief bezig bent en je dit combineert met chillen op een strand. En vanaf het strandje gingen er weer bootjes terug naar ons startpunt.

De dag erna voelde Robin toch wel even dat hij nog niet de oude was en die dag ervoor een behoorlijke klimtocht had gehad dus hebben we het rustig aan gedaan. Hij slapen en ik kon even werken (want dat doe ik tijdens onze reis ook een beetje).

Mocht je ooit naar Brazilië gaan, sla het mooie eiland Ihla Grande dan niet over! Super om te combineren met Rio de Janeiro, waar we daarna heen gingen. Eenmaal aangekomen in Rio de Janeiro zijn we meteen richting het ziekenhuis gegaan, aangezien Robin nu al een week ziekjes was en we toch wilden weten wat er nu precies aan de hand was. In het ziekenhuis kwamen we erachter dat hij een bacterie had in zijn holtes (neus, oor en keel). Hij kreeg antibiotica, plus nog een reeks andere pillen en sprays. Verder voelde hij zich wel weer oké in vergelijking met een paar dagen geleden dus konden we wel de stad verkennen.

Als we terugkomen in het hostel heb ik een praatje met een Zwitsers meisje, we hebben meteen een klik en ze vraagt of wij vanavond mee gaan naar een straatfeest. Daar hebben wij wel zin in! Rond 21.30 uur stappen we een Uber in (die zijn hier trouwens echt goedkoop. Voor een ritje van een half uur betaal je 24 reaal, dit is zo’n 6 euro en dan delen met z’n vieren… best gek als een bus Pringles (de chippies) weer 16 reaal kost!)

Tijdens het ritje vraagt de chauffeur (ik schat hem begin 20) wat we gaan doen. Hij spreekt geen Engels dus we communiceren via Google Translate. Als hij snapt waar we heen gaan en wat we gaan doen begint hij druk te typen op zijn telefoon. Dat het ‘very very dangerous’ is. En dat we echt moeten uitkijken daar. En als het afgelopen is, we meteen weer een taxi terug naar het hostel moeten pakken. Tijdens de rit wijst hij naar buiten, we zijn omringd door favela’s dus doe echt voorzichtig! Ik krijg een naar gevoel en wil het liefst naar het hostel. In het Nederlands zeg ik tegen Robin: ‘Als het niet goed voelt, gaan we meteen weer terug hoor!’ Even later zeg ik tegen mijn nieuwe vriendin dat ik het niet weet en ze spreekt uit dat ze het ook niet zo goed weet. Er is nog een jongen bij ons in de Uber, mijn nieuwe vriendin kent hem van het hostel en hij komt uit Parijs. Ik vind hem een beetje een binkie, laat ik hem zo maar noemen. Bij de plaats van bestemming stappen we uit de Uber en zien we 2 politiewagens voor een straat staan. We lopen de straat in en we voelen meteen dat hier wel een goede sfeer heerst. Ik kijk Robin aan en zie dat hij ook relaxt is dus ik heb er wel vertrouwen in.

Het straatfeest is eigenlijk 1 straat met een paar kleine standjes waar je eten en drinken kan kopen (waar je je verder niet al teveel bij moet voorstellen maar wat het juist leuk maakt!) De straat is vol met mensen en ergens achterin de straat hoor je luid gezang en instrumenten maken muziek. We lopen naar het hoopje mensen wat in een kring ergens omheen staat. We zien een lage tafel in het midden met daaromheen zo’n 5 mannen die muziek maken, het publiek eromheen zingt luid mee.

We hebben nog niet gegeten dus we besluiten eerst wat te eten voordat we een drankje bestellen. Er is hier vlees én vlees. Ideaal voor een vegetariër zoals ik. Dus ik besluit toch maar vlees te eten ipv nog meer trek te krijgen. Want als ik niet eet, word ik een draak en daar wordt niemand blij van. Ik probeer er niet te veel bij na te denken en we eten een broodje hamburger. Daarna snel een caipirinha om de smaak weg te spoelen. Ik neem de eerste paar slokken van de Braziliaans cocktail en voel de alcohol door mijn hele lichaam. Ik zie dat mijn nieuwe vriendin de alcohol ook meteen voelt, en we moeten lachen. Wat is dit sterk! De eerste voelen we al, maar toch besluiten we een tweede te nemen want twee cocktails kunnen we toch wel drinken?

Mijn nieuwe vriendin en ik hebben samen de grootste lol en ik krijg het gevoel dat we elkaar al veel langer kennen. Ik merk ook dat ik het echt fijn om op zo’n avond even een vriendin te hebben, dat ik dat echt even nodig heb. Vooral ook iemand waarmee het zo goed klikt. Ik zou het liefst die grappige momenten hier willen beschrijven maarja, zoiets als: had je bij moeten zijn.

Robin komt die avond (heel heel heel toevallig) een Braziliaanse kennis tegen uit Amsterdam, zonder dat ze van elkaar wisten dat ze er waren. Echt bizar toch? Of all places.

Deze kennis waarschuwt Robin: ‘Moet je niet bij Anouk gaan staan? Die Brazilianen zijn echt sexmachines!’
Robin lacht en zegt: ‘Nee hoor Anouk redt zich wel.’

En dat vind ik nu zo chill van ons, want tijdens zo’n feest staan we niet in elkaars nek te hijgen en blijven we niet hand in hand naast elkaar staan (iedereen zijn ding natuurlijk). We hebben lol, laten elkaar vrij, maar tijdens deze avond weten we wel van elkaar waar we zijn. Als ik opeens een kus op mijn rug voel en daarna 2 handen die me bij mijn heupen vastpakken, zie ik dat dit Robin niet is. Ik kijk achterom, pak zijn handen en zwiep ze naar achteren en zeg: NOOO! Daarna draai ik me weer om en dansen mijn vriendin en ik weer verder. De man druipt af. Ik vind het fijn om in zo’n situatie zelf de controle te hebben. En ik denk dat als je meteen laat zien, zonder twijfels, dat je dat niet wilt zo’n man 9 van de 10 keer wel wegblijft. En is hij echt lastig, dan loop ik wel naar Robin of heeft hij in de gaten dat er iets niet goed gaat. Maar inderdaad ja, die Brazilianen laten er geen gras over groeien. Sommigen kijken je aan met een blik alsof ze je gaan opeten, brrr.

Terug naar het straatfeest: WAT EEN FEEST! Niet normaal wat een sfeer er hangt. Zo ongedwongen, zo vrolijk! Echt 1 van de beste avonden van mijn leven. Als de muziek rond 01.30 stopt besluiten Robin en ik naar huis te gaan. Mijn vriendin wil nog heel graag blijven, binkie ook. Ik vraag nog eens of ze het zeker weet, maarja uiteindelijk bepaalt ze dit natuurlijk zelf. Robin en ik stappen in een Uber en we kijken terug op een super leuke avond. De volgende ochtend word ik wakker en voel ik na heeeel lang een mega, mega kater. Oei oei oei. Zo eentje dat je echt niks kan. Ik besluit op dat moment NOOIT meer caipirinha’s te drinken. Maar ik begrijp ook best dat als je normaal niet zoveel drinkt en nu mega sterke cocktails drinkt, je dat de volgende ochtend heel goed voelt. Toch had ik dit niet willen missen. We lopen die middag door de stad en gaan even naar het strand en eten sushi. (Eigenlijk doen we verder heel weinig en dat vind ik best zonde voor als je in Rio bent… maarja we hebben een heerlijke avond achter de rug.)

De volgende dag hebben we een tour geboekt en we krijgen in 1 dag al de highlights van Rio de Janeiro te zien. Eigenlijk vinden we het een beetje toeristisch, in zo’n mini busje met toeristen de hele stad doorrijden. Maar het blijkt super handig en leuk te zijn om zo de stad te verkennen (vooral als dit al meteen je laatste dag in Rio is…) Plus je leert ook nog eens wat over de geschiedenis van de stad.

En wat is Rio de Janeiro een mooie stad! We hoorden zoveel wisselende verhalen maar wat ontzettend balen dat we niet langer kunnen blijven. Natuurlijk moet je uitkijken maar we hebben ons geen moment onveilig gevoeld, we zijn eerder ‘bang’ gemaakt door anderen.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar het station van Rio de Janeiro. We hebben een busrit geboekt die ons van Rio naar Campinas brengt. De busrit duurt ongeveer 7 uur. De bussen zijn hier heerlijk! Maar echt, beter dan een vliegtuig. Grote stoelen, heel veel beenruimte, airco en nog een tussenstop. Doe mij maar vaker zo’n bus!

In Campinas (een uurtje van Sao Paulo) woont mijn oom en daar gaan we kerst en oud en nieuw vieren. En… we krijgen speciaal bezoek uit NL, maar dat voor het volgende blog!

,

Samenwonen enzo

‘Oke, we moeten echt opruimen want het is hier een bende’, roep ik als ik om me heen kijk in ons appartement.
‘HMMM!?’, zeg ik als ik geen reactie krijg.

Hij kijkt op en zegt: ‘We?’

‘Ja, jij ook!’, zeg ik met mijn semi boze gezichtje.

Dan kijk ik nog eens goed om me heen. Oja de laptop op het bureau is van mij, die boekjes die daar omheen liggen ook. Die sieraden zijn van mij, oh dat boek daar ook en… ja die oordopjes heb ik ook net gebruikt. En hé mijn sleutels liggen op de tafel en mijn tas en dat zwarte hemdje dat over de stoel ligt… nee dat is niet van Hem. En daar in de hoek zie ik nog mijn sporttas liggen…

‘Uuuh… Oke oke ja het is misschien wel een beetje allemaal van mij’, geef ik dan toe.

‘Maar’, ik heb daar natuurlijk een reden voor ‘dat komt omdat ik vandaag thuis heb gewerkt. En dan ga ik van het één naar het ander en heb ik gewoon geen tijd om op te ruimen.’
Hij kijkt me aan en zegt niets. Dan schieten we allebei in de lach.

‘Ja ja ik weet het, ik moet mijn zooi wat sneller opruimen…’

Want het is vaak niet dat ik het niet wíl opruimen, maar ik andere ‘prioriteiten’ heb. En zo heb je allebei je ding want waarin Hij opgeruimd is, ben ik weer meer van het schoonmaken en vind ik dingetjes al snel vies. Wil ik vaker handdoekjes, kleding, badmatten etc. wassen terwijl Hij vindt ‘dat het nog wel kan’.

Een week na de opruimbeurt wil ik weer mijn mond opentrekken als ik kijk naar de rommel die er nu weer ligt. Maar ik kijk eerst even goed, zie eigenlijk alleen maar rommel van mezelf en ga het maar meteen opruimen.

Ik leer het wel…

Niet zo snel conclusies trekken…

Eerder vertelde ik al dat ik mijn werk zo mooi vind om te doen. Je spreekt met mensen die je anders nooit zou spreken in het dagelijks leven. Voor een uurtje heb ik de volle aandacht van deze persoon, mag ik alles vragen en krijg ik als het ware een rondleiding in het leven van iemand. Of in een stukje leven van iemand. Dat mensen zo openhartig zijn vind ik iets ontzettend moois.

Ook ontdek ik de laatste tijd dat ik uit ieder interview wel iets leer en wat ik leer uit een interview, verschilt heel erg. Soms leer ik iets over het werk dat iemand doet, en soms haal ik een wijze les eruit voor mezelf.

Afgelopen week leerde ik, dat ik soms niet zo snel mijn conclusies moet trekken. Wat dan grappig is om erbij te vertellen: ik vind vaak dat andere mensen dat te snel doen, conclusies trekken. En ik vind het zelfs stom als mensen dat te snel doen… dus ik heb mezelf lekker betrapt tijdens dit interview, want ik dacht dat ik absoluut niet zo was…

Want deze dame in kwestie had te maken met armoede in haar leven, al van kinds af aan. Generatie op generatie armoede wordt het genoemd. Ontzettend open sprak ze hierover en ze vertelde hoe ze er nu, op eigen kracht, weer uit is gekomen. Wat mij opviel: ze wilde haar kinderen meegeven dat ze eerst een stukje zekerheid moeten hebben qua opleiding, iets waarin je sowieso een baan kon vinden. Pas als ze dat hadden, dan mochten ze hun hart volgen (in dit geval waren het allemaal creatieve kinderen die richting muziek of tekenen wilden). ‘Je moet doen wat je leuk vindt, maar ook een stukje verantwoordelijkheid op je nemen en dus ook zekerheid hebben’, is wat ze tegen me zei.

Het eerste wat door me heen schoot, toen deze dame dit zei, was:

‘Neeehee dat moet je kinderen niet leren. Ze moeten hun hart volgen en doen wat ze leuk vinden!’

Maar hoe langer ik met haar praatte, hoe meer ik haar begreep. Zij komt uit een compleet andere situatie dan ik. Zij heeft armoede meegemaakt, en zij wil absoluut niet dat haar kinderen hetzelfde overkomt als haar.

Want voor kinderen die niet in armoede zijn opgegroeid is het vanzelfsprekend dat je ieder jaar op vakantie gaat, cadeautjes krijgt voor Sinterklaas en dat er iedere avond eten op tafel staat… Maar dit is lang niet bij iedereen het geval.

Wat ik ook boeiend vond: deze kinderen wisten PRECIES wat ze wilde doen met hun leven op werkgebied, ze hadden het al helemaal uitgestippeld en ze waren nog best jong. Ik weet nog wel dat ik ieder jaar een andere carrière voor ogen had maar dat ik het eigenlijk nooit echt heb uitgestippeld, ik deed het stapje voor stapje en zo kwam ik erachter wat ik wilde.

Ook dit begon ik tijdens het verhaal te begrijpen: het is belangrijk dat zij uit die generatie op generatie armoede stappen, ze krijgen mee dat dit kan als je er je best voor doet en er hard voor werkt.

En daarnaast is het belangrijk dat je iets doet wat je leuk vindt. Maar als er armoede is, echt armoede, is het heel lastig om gelukkig te worden.

Uit dit interview leerde ik de volgende dingen:

  • Hoe ik ergens over denk, hoeft niet altijd het beste te zijn voor iedereen. (dat ik freelancen geweldig leuk vind en het iedereen zou aanraden hoeft niet te betekenen dat het bij iedereen past…)

  • Je hoeft het ook niet altijd met elkaar eens te zijn maar het is wel fijn als je elkaar leert te begrijpen door te luisteren naar elkaar.

  • Mensen worden gevormd door wat ze hebben meegemaakt en door waar ze vandaan komen.

Misschien is het bovenstaande een beetje cliché maar als je dan uiteindelijk zelf in zo’n situatie komt, dan komen deze lessen toch wel echt even binnen.

Dan nog een laatste: wat ben ik iedere dag blij dat ik het werk doe dat ik leuk vind en dat dit goed gaat. En vooral als ik weer een verhaal zoals deze hoor, weet ik dat ik heel dankbaar mag zijn voor alles.

LIEFS

,

Waarom je creativiteit niet kan pushen maar je het moet voelen

Oh oh jongens wat is het leven toch een heerlijke leerschool, de leukste en de interessantste ever en ik heb er nog lang geen genoeg van. Laat ik jullie even vertellen waarom. Omdat ik een eigen bedrijf heb, ben ik veel tips aan het lezen voor ondernemers en om je ‘merk’ op te bouwen.

Nu heb ik geleerd dat je consequent moet zijn in het delen van je content, dus iedere week op dezelfde dag op hetzelfde tijdstip een blog delen bijvoorbeeld, of een video. Veel bloggers, vloggers en natuurlijk ook grotere bedrijven doen dit en ik dacht: ‘Ja dat ga ik ook doen, iedere donderdag om 11.00 deel ik een blog op Facebook. Die zet ik dan woensdag online.’ Dat ging heel lang goed en het ging natuurlijk want ik had genoeg waarover ik wilde schrijven en ik had genoeg inspiratie. Na een tijdje ging het iets lastiger en deed ik er wat langer over om een berichtje eruit te rammen. En ja dat is soms dan ook echt rammen als je het daarnaast even druk hebt met opdrachten. En als ik berichten eruit moet rammen dan ben ik meestal ook wat minder tevreden met blogs – ja dat durf ik best te zeggen, met sommige blogs was ik wat minder tevreden – la la la zoiets als wanneer ben je tevreden met je eigen teksten? Hoe vaak ga je er nog naar kijken en wat klopt er dan niet Anouk, als het volgens jou niet goed genoeg is ? – toch plaatste ik het want ik wilde me netjes aan die donderdag om 11.00 uur houden, dat vond ik hartstikke goed van mezelf.

En nu zat ik twee a drie weken terug op een blog te rammen en ik wilde het plaatsen en ik zei tegen Hem: ‘Ik voel het onderwerp niet. Ik voel niet wat ik heb geschreven, ik ben er gewoon niet blij mee… waarom lukt het niet’, ik zuchtte, het was woensdagavond en ik wilde eigenlijk mega graag mijn bed in.

‘Dan doe je het toch niet. De wereld vergaat niet als je het een week niet doet’, zei Hij.

ALARMBELLEN AAN BIJ ANOUK

‘Ja maar ik had een afspraak met mezelf, dat ik iedere week zou schrijven en daar wil ik me aan houden. En dat is ook goed voor mijn blog en voor mezelf want dan blijf ik schrijven!’

‘Jij moet niet zoveel van jezelf moeten. Denk je dat er morgen mensen aankloppen bij je waarom je niet hebt geschreven? Het is echt niet erg om een keer over te slaan.’

Ik las de tekst nog een keer en ik wilde het niet. Deze tekst wilde ik niet plaatsen, dit is niet Anouk, ik wil niet plaatsen om het plaatsen. Schrijven omdat ik 1 x in de week moet schrijven omdat er iets online moet komen. Van mezelf.

‘Je hebt gelijk’, ik klapte mijn laptop dicht en ging mijn bed in. De volgende dag kreeg ik allemaal berichtjes binnen waarom ik geen blog had geschreven!

Grapje natuurlijk, er was helemaal niets aan de hand.

En toen vroeg ik het vorige week aan bestie S. Zij leest meestal mijn blogs (iets dat ik gewoon weet) dus ik vroeg wat ze van de afgelopen paar vond omdat ik weet dat zij eerlijk is en omdat ze mij door en door kent. Ze zei: ‘Afgelopen tijd heb ik het eigenlijk niet meer zo gelezen omdat ik er laatst 1 las en toen dacht ik: nee dit is Anouk niet echt. Maar dat komt ook omdat ik jou zo goed ken, dus ik lees dat meteen aan zo’n stuk dat jij er niet echt in zat… snap je wat ik bedoel?’

There she got me.

Ik snapte precies wat ze bedoelde. Eerlijke vrienden zijn zooo belangrijk en dat wakker schudden had ik echt even nodig.

En toen zei ik ook: ‘Ja maar dat ziek zijn komt er nog zo vaak in voor, daar link ik nog zoveel aan dus ook in mijn blogs. En soms denk ik: ‘misschien denken mensen weleens: houd nou toch eens je hoofd over dat ziek zijn, dat weten we nu ondertussen wel.’  … soms zou ik ook gewoon even een weekje vrij willen van dat ziek zijn geweest. Dan heb ik er echt even geen zin in.’

‘Anouk… dat maakt jouw blogs juist zo goed. Omdat jij schrijft wat je denkt, dat ben jij. En daar hoort het ziek zijn uiteindelijk ook bij.’

Ja dat ziek zijn dat gaat er nooit af want dat is iets dat ik altijd ben geweest en waardoor ik nu ben wie ik ben en als dat hetgeen is dat ik wil schrijven, omdat ik dat voel, dan moet ik dat doen…

En toen luisterde ik deze podcast – van een video – van Marie Forleo (echt wat een vrouw!) en Elizabeth Gilbert (van het boek Eat, Pray, Love en ook weer: wauw nog zo’n vrouw!) Ik heb dit boek dus zes? jaar geleden gelezen en toen vond ik het wel oké en deze zomer las ik het nog een keer en toen SNAPTE ik het boek dus pas echt, wat een heerlijk mens die Elizabeth, maar goed dat is een ander verhaal. Wel een aanrader dus.)

Ik luisterde het interview tussen die twee en ik werd er zo blij van. Ondertussen heb ik het al een paar keer geluisterd. Het gaat o.a. over creativiteit en passie en schrijven: alles viel op z’n plek bij mij…

Waar dit dus even op neerkomt bij mij:

ik ben een schrijver die moet VOELEN wat ze schrijft als ik vanuit mezelf schrijf, dus dit gaan dan over blogs en columns.

Welke emotie of welk onderwerp het is: ik moet het voelen en meteen schrijven want dat is het moment dat het er IS en dan komt het zo natuurlijk uit me. Dan moet ik schrijven omdat het dan voelt alsof ik niet anders kan. Alsof je nodig moet plassen en echt meteen naar de wc moet. Ja zo voelt het ook als ik die drang heb naar schrijven.

Net als dit blog dat ik aan een stuk type zonder dat ik hoef na te denken dat ik het schrijf omdat ik het gewoon voel en omdat het uit me moet omdat ik niet anders kan. Dat is hoe ik wil schrijven en dat is creativiteit want dat komt onaangekondigd en het kan getriggerd worden door de kleinste dingen.

En omdat ik nu dus heb gezegd: ‘Anouk kap gewoon ff met dat creativiteit pushen van je blogs want dat werkt niet bij jou.’ Dan krijg ik daarna opeens weer inspiratie voor zes blogs. Ik moet zo lachen he, om mezelf. Dat ik nu een soort van snap hoe het schrijven bij mij in elkaar zit.

Oja en sorry trouwe lezer als je die wekelijkse blogs altijd las maar ik beloof je, het wordt beter. Want waar mijn kracht ligt, waarom ik hopen dat jullie dit lezen, is dat ik open en eerlijk schrijf, recht uit mijn hart. Dat is in ieder geval wat ik doe en ik hoop ook dat het zo overkomt. Kwaliteit boven kwantiteit. En ik hoop dat ik mijn creativiteit daardoor beter kwijt kan en jullie goede stukken van mij lezen, de stukken die jullie van mij willen lezen. – en dit betekent niet dat ik soms maanden niet schrijf. Alleen wat minder regelmatig. 

Dus ook nog even voor de lieve creativelingen en natuurlijk ook voor de lieve, wat minder creativelingen: niet zo pushen want dat forceren helpt niet altijd, let it all gooooooo. 

LIEFS

, ,

Een burn-out?

Een paar jaar geleden – ik denk hetzelfde jaar dat ik ziek werd – had mijn vader een artikel opengeslagen in de krant dat ging over een burn-out bij jongeren. Ik liep de keuken in en kon niet om het artikel heen, het lag zo dat ik het wel moest lezen. Ik keek naar het artikel, scande het een beetje en ging mijn ontbijt maken. Mijn vader kwam binnen en zei: ‘Heb je dit gelezen?’ hij wees naar het artikel.
‘Juaa, ik heb het gezien’, zei ik nonchalant. ‘Gaat over een burn-out bij jongeren, ofzo.’
‘Precies. En ik denk dat jij daar ook voor moet oppassen.’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem aan. ‘Ik? Een burn-out? Pff.’
‘Lees het maar eens goed. Het gaat over jongeren die willen presteren, druk voelen van buitenaf en te veel hooi op hun vork nemen. Altijd maar druk zijn.’

Altijd druk zijn, alles goed willen doen en vaak te veel doen: ik kon niet ontkennen dat ik dat niet herkende in mezelf.

‘Ja maar dat zijn anderen pap, dat gebeurt bij mij echt niet’ en ik nam een slok van mijn vers gemaakte groene smoothie.

Tot zo ver mijn eerste gesprek met betrekking tot een burn-out.

Toen ik ziek was, kwam ik tot de conclusie dat ik de laatste jaren toch wel iets te veel had gedaan en te veel wilde van mezelf. Maar nu, was ik door deze ziekte even op het matje geroepen en ik had hier zoveel van geleerd dat een burn-out mij niet meer zou overkomen. Punt.

Tot zover niets aan de hand, en toen stuitte ik vorige week op het programma van Sophie Hildebrand: Sophie in de mentale kreukels.
Waarom, kan ik je niet precies vertellen, maar ik wilde dit perse kijken.

Ik schrok ervan hoe vaak dit voorkomt en dat zelfs zo iemand als Sophie hier mee te maken heeft gehad.

Na het kijken van het programma, kwam ik tot de conclusie dat dit mij dus ook gewoon kan overkomen en dat je hier sneller mee te maken hebt dan je denkt. En dat het gaat om structureel te druk zijn of te veel aan je hoofd hebben, een dagje niets en daarna weer doorgaan met hoe je te werk ging, helpt dus niet. Het gaat om (wat ik er tot nu toe zelf heb uitgehaald) een andere lifestyle, mindset en de tijd nemen voor de dingen die je doet. En niet al met je hoofd bij de volgende activiteit zijn die je te wachten staat (oeps, steek je hand omhoog als je dit vaak doet. Ik ben schuldig hieraan).

Gelukkig heb ik nooit te maken gehad met een burn-out, en kan ik ook niet zeggen dat er een burn-out bij mij voor de deur staat. Maar ik ben wel anders gaan denken, want dat ik nu kanker heb gehad en hier veel van heb geleerd, wil niet zeggen dat ik uitgesloten ben om een burn-out te krijgen.

Het is geweldig als je ambities hebt en dat je misschien wat meer werkt omdat je het hartstikke leuk vindt. Maar, lieve mensen, het moet wel leuk blijven. Mocht je nieuwsgierig zijn geworden dan zou ik zeker aanraden om het programma van Sophie te kijken.

EYEOPENER.

 

LIEFS

,

Komt goed mama, met dit meisje.

Goeeed, dan heb je dus ontdekt dat je voor jezelf wilt beginnen en je bent lyrisch enthousiast maar wat vindt de rest van je omgeving ervan… Ook best belangrijk toch?

Dat Hij het een goed idee vindt, hoef ik na mijn vorige blog denk ik niet meer te vertellen. Wel heel fijn dat hij een paar maanden na deze uitspraak er nog steeds zo over denkt en ik kan sparren over dingen waar ik tegenaan loop.

Mijn vriendinnetjes vinden het echt bij me passen en een hele goede stap: “Hoe gaat het met Miss Freelance?” kreeg ik laatst al te horen. Het sparren doe ik trouwens ook met sommige vriendinnetjes. Eigenlijk met wel meer mensen, ik denk dat het juist belangrijk is om het met mensen hierover te hebben. Je plannen maar ook je onzekerheden. Ze kunnen net dat ene dingetje zeggen waardoor je weer een stapje vooruit kan zetten.

En dan mijn ouders. Het idee om te gaan freelancen, had ik eerst even geappt. Dan kan het even aankomen en konden we er later over bellen. Mijn vader appte al snel:

“Moet je zeker doen. Je wilde vroeger altijd al eigen baas zijn. Groet en kus pap.”

(mijn vader zet in persoonlijke appjes naar mij groet en kus pap. Vind ik leuk.)

Haha, ‘eigen baas’. Precies hoe ik dat vroeger altijd zei, ik kreeg meteen een flashback. Winkeltje spelen, kantoortje spelen, ja dat vond ik wel wat. Maar ook zat ik als mini Anouk ’s avonds op de bank met een glaasje water en een kammetje om het haar van mijn ouders ‘in model’ te brengen. “Neee, stilzitten nu is ie weer scheef!” Jep, zoiets ja. Toen ik iets ouder was, kwam het idee voor een eigen kapsalon. Ik had de plattegrond al getekend en ik kon goed haren invlechten, ik dacht dat ik er wel was zo. Uiteindelijk bleek ik de mediawereld ook best leuk te vinden 😉

Terug naar nu, naar mijn moeder. Mijn moeder is ook trots, dat weet ik. Maar ze vindt het allemaal best wel spannend. De eerste week na mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel vroeg ze: “En!? Heb je al opdrachten?”.  “Maaahaaaaam”, ja dat doe je ook nog op je 25e. Heb je dus je schoolcarrière achter de rug, wordt er niet meer naar je scriptie gevraagd en dan dit.

En ik kan haar ook geen ongelijk geven, maar ik had het gevoel dat ik haar even iets moest uitleggen.

“Oke mam ik ga iets uitleggen. Ik wil eerst mijn website spik en span en daarna ga ik me focussen op de opdrachten.  Als ik me nu al op opdrachten ga focussen, willen mensen werk van me zien, een site of in ieder geval IETS. En als ik dat niet heb, is dat heel stom.” Alsof je een huis gaat bouwen en bij de tweede verdieping erachter komt dat de begane grond op instorten staat omdat de basis niet goed is. Ik weet verder niets van huizen bouwen en daar ligt verder ook geen ambitie van mij maar ik vind het  best een goed voorbeeld.

Oke, oke dit klonk wat logischer voor mijn moeder. Maar alsnog vindt ze het heel spannend. Want stel dat het niet lukt. Én het is – vooral in het begin –  best onzeker. En je hebt geen vast inkomen. En je loopt meer risico. Allemaal waar… behalve dat niet lukken.

“Mam, het lukt wel. Dit is wat ik wil doen en ik doe dit het allerliefst dus ik ga alles op alles zetten zodat het lukt. Het kan niet, niet lukken. Het gaat gewoon werken. En op welke manier en hoe lang het duurt, dat zien we wel.”

Mensen die kritisch zijn in je leven, zijn heel belangrijk. En ik weet waarom mijn moeder zo reageert – vooral in het begin – want ik kan soms best een beetje impulsief zijn en vooral na een hectische tijd is het dan best fijn als alles ‘normaal’ is met je kind. Gelukkig hebben mijn ouders ook wel door dat het bij mij altijd net een beetje anders gaat dan bij de rest, maar dat maakt het leven ook wel weer heel mooi.

Komt allemaal goed mama, met dit meisje. ♥