Mijn haat-liefde verhouding met pruik Fleur

Even een korte introductie. Fleur was mijn pruik. Of eigenlijk, Fleur blijft mijn pruik maar ik hoef haar nu niet meer te dragen.

Precies twee jaar geleden waste ik mijn haar onder de douche en had ik meer plukken in mijn hand dan anders. Ik maakte met deze haren een boter, kaas en eieren schema op de muur van de badkamer. Er bleven haren komen en dus vulde ik de vakjes in door figuurtjes te maken van mijn haar.  Natuurlijk wist ik dondersgoed dat dit het teken was, nu zou ik al mijn haar snel gaan verliezen. Maar heel erg vond ik het op dat moment niet. Eerder spannend. Na de douche liep ik naar mijn bed. Niks te zien op het kussen (zoals je altijd in films ziet).

Twee dagen later werd mijn haar eraf gehaald en kwam Fleur in mijn leven.

Een maand voor mijn haar uitviel, koos ik Fleur uit. Zo’n 20 pruiken had ik gepast, één groot feest vond ik het, dat pruiken passen. En toen Fleur kwam, was het liefde op het eerste gezicht.  Ze was heel anders dan mijn eigen haar. Korter, bruiner, dunner. En misschien vond ik dat juist ook wel leuk. Ik wilde niet proberen mijn eigen haarstijl te creëren met een pruik. Aangezien ik gek was op mijn haar en het me onmogelijk leek om een zelfde soort look te creëren. Dan maar helemaal anders.

In het begin moest ik behoorlijk wennen aan Fleur, ze was te netjes, te gekapt.

Mijn haar had slag en volume (volume vind ik een woord voor haarreclames, maar ik kan er zo snel geen ander woord voor bedenken). Al snel ging ik terug naar de pruikenvrouw om het in een ander model te laten knippen (ja, ja dat kon ook gewoon).

En dat het wassen van Fleur. Dat was pas vreemd. Na het wassen, ontplofte Fleur. Éen grote kroeskop. Er moest een stijltang doorheen. Wat verlangde ik naar mijn eigen haar dat ik kon laten opdrogen in de wind en waar ik meestal vrij weinig aan hoefde te doen.

Dat optutten van Fleur vond ik maar niets.

Maar daarnaast maakte Fleur me ook heel blij. Zelfverzekerder. Door Fleur voelde ik me, vooral in het begin, nog echt een meisje. Ook met pruik en een beetje lippenstift voelde ik me nog Anouk. Ze zat ook fijn op mijn hoofd (om deze zin moet ik een beetje lachen als ik het letterlijk voor me zie. Maar ik denk dat ‘zit’ het beste woord hiervoor is). Ik had geen jeuk en ik kan me geen enkele keer herinneren dat ik dacht dat ze van mijn hoofd zou afwaaien (zoals je ook weleens hoort).

Maar wat kon ik me ook stik onzeker voelen. Kijken mensen naar me? Ziet iemand dat ik een pruik op heb? Kijken ze nu naar mijn scheiding?

En later, toen ik een beetje haar kreeg, wilde ik Fleur zo snel mogelijk weer af. Zo zou ik een stukje minder ex-kankerpatiënt zijn, dacht ik. Maar met kort haar voelde ik me ook niet mezelf. Alleen het was zomer en warm. Zo’n pruik is dan het laatste dat je op je hoofd wil.

En toch ging af en toe die pruik nog op. Ook toen ik kort haar had. Als ik ergens naar toe ging waar niemand me kende. Ik me meer meisje wilde voelen.

Dan heette ik ook Fleur, ik voelde me dan ook Fleur.

Ik heb Fleur nog een paar keer opgedaan toen ik al langer haar had, maar dat gaat bijna niet meer met zo’n bos haar op je hoofd. Ze is wat ouder geworden, net als alles dat ouder wordt naarmate de jaren verstrijken.

‘Wat ga je met Fleur doen?’ vroegen mensen toen mijn pruikentijd helemaal over was.

Fleur staat bij mijn ouders, in mijn kledingkast op haar standaard. Voorlopig laat ik haar nog even staan daar. Ik weet niet of ik Fleur ooit weg kan doen.

Goede voornemens: waarom het niet lukt en hoe het wel werkt

Goede voornemens. Ook als je heel stoer hebt gezegd er niet aan te doen, dan heb je misschien toch wel iets in je hoofd dat dit jaar beter kan. Maar waarom geven we vaak zo snel op? (Voor heel veel is dit al de derde week van januari!) En hoe houden we die goede voornemens dan wel vol?

Waarom werkte mijn voornemen niet?
Vorig jaar was mijn plan om veel te schrijven voor mijn boek. Dit moest gaan over de tijd dat ik ziek was geweest. Iedere week had ik het op mijn zogenoemde to do lijst, maar dit wierp niet echt zijn vruchten af. Waarom niet? Ik wil zo ontzettend graag dat dat boek er komt.

Wil ik er niet naar terug? Is dat te moeilijk?

In het begin was dit het wel. Realistisch gezien: het is heel lastig om ergens op terug te kijken, erover te schrijven, als je er nog midden in zit. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik mezelf echt even de tijd moest geven voordat ik hieraan kon werken.

Het laatste half jaar had ik dit zeker wel gekund, maar ik deed het op de één of andere manier toch niet. Het ging nu toch beter met me? Waarom deed ik het dan niet?

Ik kwam erachter dat ik teveel bezig was met het eindresultaat en soms betrap ik mezelf hier nog steeds op.

‘Wauw stel dat mijn boek af is dan dit en dit en dat…’

En dromen moet je zeker hebben, maar het moet natuurlijk niet alleen bij dromen blijven.

Ook was ik in het begin lekker aan het rondvertellen dat ik bezig was met een boek. Maar als je dat boek tenslotte niet schrijft, dan komt er ook geen boek. Na een tijdje mocht ik van mezelf er voorlopig even niets over zeggen, totdat ik serieus aan het schrijven was.

Hoe pak ik het nu aan?
Teveel met het eindresultaat bezig zijn, werkt niet.

Ze zeggen niet voor niets; ‘Het gaat om de reis ernaartoe, niet de bestemming.’

Het iedere dag op je to do lijstje zetten, werkt ook niet. Nu heb ik twee dagen in de week aangewezen waarop ik ga zitten achter mijn laptop en ga tikken. Hup, meteen in de vroege ochtend. Want als ik eenmaal bezig ben, dan gaat het allemaal vanzelf en heb ik er heel veel plezier in

Nu naar jullie voornemens. Of voor-je-uit-schuif taken, want iedereen heeft ze. Voor mij hielp het echt toen ik bedacht:
– Begin er gewoon aan. Ga erachter zitten (al is het een uurtje) en ga tikken. Al heb je drie zinnen geschreven, je bent er wel mee bezig dus dan gaat het de goede kant op.
– En het allerbelangrijkst: je gedachten. Ikzelf miste deze gedachte: ‘Het hoeft nu niet af. Dat gaat ook niet. Stukje bij beetje. Begin met schrijven en de rest komt vanzelf.’ Dus gewoon lekker schrijven zonder met het eindresultaat bezig te zijn of wanneer het af moet zijn.

En mocht het een keertje niet lukken dan geeft dat ook niet. Tenslotte zijn we ook maar mensen. Wat het belangrijkste is: beginnen en daarna doorzetten.

,

Een maandje zonder alcohol; Hoe dan? En waarom?

Ja ja, de januari maand is begonnen. Heb je nog teruggekeken op het jaar 2016? En wat ben je van plan in 2017?

Om 2017 fris te starten heb ik sinds vorig jaar besloten om ieder jaar de eerste maand zonder alcohol door te brengen. Dit jaar doet Hij ook mee, wel zo gezellig!

Waarom een volle maand zonder alcohol? Dat ene wijntje of biertje op die verjaardag kan toch wel?

Dat vraag je jezelf waarschijnlijk af. Wij keken ook in onze agenda en zagen in januari al een paar gelegenheden langskomen waarvan we toch eigenlijk wel een drankje wilden drinken. Maar zo is er iedere maand natuurlijk wel iets te vieren. Juist omdat je je lichaam een hele maand geen alcohol geeft, kan je lichaam andere gifstoffen opruimen waar meestal geen tijd voor is (eerst moet de alcohol nog verwerkt worden!). Drink je dan toch 1 drankje (het lijkt zo onschuldig) dan kun je praktisch weer opnieuw beginnen. Beetje zonde toch? Daarom echt: een volle maand (of nog beter, 40 dagen) geen alcohol.

Maar welke voordelen heeft een maand geen alcohol drinken nog meer?

– Je huid gaat ervan stralen;
– Je krijgt meer energie;
– Je voelt je mentaal en lichamelijk sterker;
– Je valt af;
– Het bespaart geld (en eventuele katers);
– Je slaapt beter. 

En dan… hoe houd je het vol? Tips!

Doe het samen; Zo kun je elkaar motiveren en wordt het een stuk leuker.
Spreek het uit; Je hoeft het echt niet van de daken te schreeuwen maar het is toch wel handig als enkele familieleden/vrienden tijdens een verjaardag op de hoogte zijn van je alcohol loze maand.
Wees duidelijk; Wil je dit echt een maand volhouden, wees dan echt duidelijk naar je omgeving. Ze hoeven je niet over te halen voor een drankje, integendeel: het is juist fijn als de mensen om je heen het makkelijker maken. Nee is dus ook echt nee.
Kom eerder langs en ga eerder naar huis; Dit hoeft niet altijd maar als je het nog lastig vindt, kan deze tip het je wat makkelijker maken. Ga je vroeg naar een feestje/verjaardag dan wordt er minder alcohol geschonken en zijn mensen nog nuchter. Hoe later je komt, hoe meer alcohol. Zo ga je wel naar de gelegenheid en maak je het jezelf wat makkelijker om alcohol te laten staan.

Jippie, je hebt het volgehouden!

Het is goed om tijdens deze maand erbij stil te staan welke rol alcohol nu eigenlijk in je leven speelt. Heb je alcohol echt gemist? En als je het miste, was het dan de smaak of het idee dat iedereen op dat feestje alcohol drinkt behalve jij. Is het een gewoonte van je en ga je na deze maand bewuster alcohol drinken? Het zijn zomaar wat vragen die me te binnen schieten en die ikzelf reuze interessant vind om mezelf (en aan jou) te stellen. Vooral het sociale aspect interesseert me enorm.

Persoonlijke reden; waarom ik dit doe

Losstaand van de bovenstaande voordelen heb ik ongeveer een jaar geleden zelf ondervonden waarom ik nu minder alcohol drink en een alcoholvrije januari wil inlassen. Ruim een half jaar na mijn chemo’s had ik een feestje waar ik heel veel (te veel) had gedronken. Stukken van de avond wist ik niet meer, een paar keer van mijn fiets gedonderd en foute zoenpartijen. Agh ja, wie is er niet groot mee geworden? Maar van deze avond had ik drie! dagen een flinke kater en ik kon alleen maar op de bank liggen. Ik besefte: ‘Jeetje wat een ***spul is die chemo dat ik daar nog steeds zoveel van voel’, en ‘Wat een ***spul is alcohol eigenlijk…’ Dit feestje was stiekem een poging om tijdelijk te ontsnappen aan mijn eigen leven, maar uiteindelijk los je er natuurlijk niets mee op. Op dat moment was mijn lichaam heel kwetsbaar en merkte ik wat alcohol allemaal deed. Herstellen hielp niet met dit goedje. Mijn motivatie om geen, – en daarna minder –  alcohol te drinken was en is dus erg groot.

Ik ben erg benieuwd of jullie je aan een alcohol loze maand wagen en welke redenen jullie daarvoor hebben.

Ik moet zeggen, door dit te schrijven, geeft het me ook extra motivatie om toch niet gezellig één glaasje te drinken tijdens deze maand.

,

Wat wil jij van 2017?

Het is alweer december en dat is een mooie maand om eens even stil te staan bij het afgelopen jaar. Maar ook om vooruit te kijken naar volgend jaar (of misschien nog wel verder).

‘Goede voornemens’, wil ik het niet noemen.

Hierbij denk ik altijd aan vrouwen die gaan lijnen en sporten en rond 23 januari de handdoek in de ring gooien en erachter komen dat heel erg streng zijn voor jezelf toch niet werkt. En dan volgend jaar weer opnieuw beginnen.

Terugkijken
Laten we beginnen bij het terugkijken naar het jaar, dit deed ik stiekem altijd al een beetje. Dan bedacht ik me wat er allemaal was gebeurd en concludeerde ik of het een goed jaar was, of wat minder. Dit deed ik dan als ik aan het fietsen was ofzo, zonder er echt bij stil te staan.

Dit jaar doen we het anders. Hoe kijk jij terug op 2016? Wat heb je geleerd? En waar ben je dankbaar voor?

Een groot leermoment kwam voor mij aan het begin van 2016, het begon namelijk vrij heftig (los van dat ik nog aan het herstellen was). Kort gezegd: ik was zeer teleurgesteld in mensen. Gelukkig is niets voor altijd en kan ik zeker zeggen dat ik hiervan heb geleerd. Zoals iedereen kijk ik liever naar wat mooi was aan 2016. Als ik een kleine greep uit de hoogtepunten mag doen, is dat toch wel dat ik de stap heb gezet om te gaan freelancen. Maar ook privé kwam er iets heel leuks, want ik woon sinds kort samen met de allerleukste.

Doelen en dromen
En dan nu even een selectie van de dingen die ik eind 2015 had bedacht. Deze dingen zag ik in 2016 weer voor me: lang haar (natuurlijk dat als eerst), een leuke baan (vorig jaar had ik nooit gedacht dat ik nu zou freelancen) en langzaamaan proberen te daten (klinkt als een gek ‘doel’ maar hier was ik heel bang voor geworden, ik was onzeker over mijn korte haar en wie wil er nu een meisje dat kanker heeft gehad?)

Dat laatste bleek uiteindelijk best mee te vallen 😉  Maar, lieve lezers, laten we naar volgend jaar kijken.

Wat zijn je doelen en dromen voor 2017? Waar word je gelukkig van? Ik denk eigenlijk dat iedereen hierbij zou moeten stilstaan. Om ieder jaar maar gewoon verder te leven hoe je gewend bent, zonder bij het afgelopen jaar stil te staan en hup naar het volgende jaar te gaan, vind ik persoonlijk een beetje zonde. Misschien ook wel omdat ik heb gezien hoe je dromen en doelen zomaar van de baan kunnen worden geschoven omdat je ‘even’ 1,5 jaar ziek bent. Dan komt er echt bij je binnen wat je allemaal met je leven wil doen.

Het hoeven geen mega grote dromen of doelen te zijn. Zolang het maar iets is dat jij echt wil en waar je gelukkig van wordt. 

De kerstvakantie vind ik een mooie gelegenheid om hier wat uitgebreider over na te denken, maar hier alvast een paar van mijn doelen/dromen:

  • Meer lezen;  sinds kort lees ik weer meer, ik heb de smaak aardig te pakken. Ik vind het leuk, ontspannend en ik leer ervan. Zeker iets om in 2017 door te zetten (zie je hoe klein doelen al kunnen zijn ;)?!)
  • Het schrijven van mijn boek; daarvoor lees ik natuurlijk ook, om inspiratie op te doen want ondertussen heb ik het schrijven van mijn boek weer opgepakt. Verder wil ik er nog niet te veel over roepen, eerst maar eens doen.
  • Reizen; YES! Er staat een hele mooie reis voor ons op de planning volgend jaar, iets dat ik voor mijn ziek zijn al wilde doen maar helaas vooruit moest schuiven. Geeft niet want nu kunnen we het samen doen en dat is nog leuker. Volgend jaar is het zover, to be continued.
  • Openstellen voor nieuwe mensen/ontmoetingen; deze vind ik lastiger uit te leggen want het is niet iets wat ik nu niet doe maar soms heb je van die toevallige ontmoetingen die heel leuk blijken te zijn waarvan je dan denkt ‘wat toevallig dat wij elkaar zijn tegenkomen!’ Uiteindelijk is dit helemaal niet toevallig want ik geloof dat deze ontmoetingen niet zonder reden zijn. Openstaan voor nieuwe mensen vind ik een mooie in dit rijtje.
  • Meer yoga en meditatie; goed voor je lichaam en je geest. Deze enthousiasteling heeft dat zo nu en dan nodig.
  • Spaans leren; dit stond al op mijn bucket list toen ik 16 was. En ja, het gaat steeds beter. Volgend jaar wil ik (of eigenlijk we) het nog meer oefenen zodat we tijdens onze reis kunnen praten met de lokale bevolking. Nu al zin in!

Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie doelen en dromen en natuurlijk ook waarom. Sharing is caring. Voor jezelf bewaren mag natuurlijk ook!

 

Als de dag van gisteren

De afgelopen week ben ik zenuwachtig, huilerig, onrustig. Niets voor mij. Aan de ene kant wil ik zo graag mijn vinger erop kunnen leggen, aan de andere kant… weet ik het stiekem wel. Zaterdag is het zover. 26 november. Twee jaar geleden.

De hele week – en (oké) ook vorige week – ben ik er al mee bezig. Meer dan dat ik er meestal mee bezig ben. En ik besef me, wat ik me lang niet heb beseft of niet heb willen beseffen. Want; natuurlijk wist ik wel dat ik ‘geluk’ had met hoe snel er uiteindelijk is gehandeld, maar als ik alles op een rijtje zet en hoe ik het gister aan Hem vertelde, besef ik me nog meer dat ik echt engeltjes op mijn schouder heb gehad:

Ten eerst ben ik zo blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd. Ik wist dat er iets niet goed zat toen die gekke bobbel af en toe hallo kwam zeggen. Vervolgens bleef ik aandringen bij het ziekenhuis: dat ik meer onderzoeken wilde.

Ik zat letterlijk niet lekker in mijn vel en werd er heel onzeker van. Gelukkig kwam al vrij snel de operatie.

Nu pas besef je: wat als…
Wat als… die ‘bijzondere, agressieve etterbak’ niet in een cyste had gezeten. Dan had het heel mijn lichaam in een rap tempo bevuild, vooral met de agressiviteit van dat mormel. Dan had ik niet geweten dat het in mijn lichaam zat. Als die cyste er niet was, dan…  dan denk ik niet dat ik hier nog vrolijk had rondgehuppeld.

Of wat als… dat mormel een paar weken  later was weggehaald?

Het zijn dingen waar ik twee jaar geleden gelukkig niet bij stil heb gestaan. Ik weet ook niet waar het toen vandaan kwam, maar ik ben zo dankbaar voor de kracht die ik toen kreeg. Ook kan ik nu heel erg lachen om die ene zin die ik heb gezegd tegen de gynaecoloog, vlak nadat ze me vertelde dat ik chemo’s zou krijgen: ‘Kom maar op met die chemo’s, die kan ik wel aan.’

Dat meisje had echt geen idee waar ze aan moest beginnen. Gelukkig maar.

Als de dag van gister kan ik me alles herinneren maar uiteindelijk lijkt het ook zo lang geleden omdat er zoveel is gebeurd en alles nu zo anders is. Niet alleen mijn leven maar vooral ook wat er binnen in mijn hoofd afspeelt. Het lijkt wel of vijftien jaar levenslessen in twee jaar zijn gepropt.

En toch denk ik dat het goed is om even stil te staan bij deze, voor mij, bijzondere datum. Het is ook goed om even stil te staan bij ‘wat als…’. Zolang je er natuurlijk niet in blijft hangen.

Maar dan nu… de 26 november die er bijna aankomt…

Van een bevriende mede ervaringsdeskundige (om het zo maar even te noemen, en ondertussen vriendin) kreeg ik de tip om ieder jaar even stil te staan bij het feit dat het ‘weer die datum is’. Dat vond ik een hele goede tip. Ik ben blij dat het deze keer op een zaterdag is. ’s Ochtends ben ik bij mijn ouders (komt toevallig zo uit) en ’s avonds gaan Hij en ik lekker eten in Amsterdam en daar kijk ik ontzettend naar uit. En daartussen hoop ik nog even tijd te kunnen vrij maken om naar het strand te gaan.

Zo open als ik twee jaar geleden ‘de wereld’ vertelde dat ik kanker had. Zo open wil ik ook zijn over de ‘twee jaar erna’. Het zal altijd een stukje van me blijven. Ik zal me altijd die dag blijven herinneren maar het zal stapje voor stapje ook steeds verder weg van me gaan staan. En dat is ook best fijn.

,

Geluksmomentjes november

 

Jep, we moeten het toegeven: het is grauw en best wel chagrijnig weer. We kunnen het niet meer ontkennen. Maar omdat alles zo zijn charmes heeft, hier mijn geluksmomentjes in de maand november.

– De man die ’s ochtends – net als je je fiets hebt neergezet en richting station loopt –  Spaanse deuntjes speelt op zijn gitaar. De zon gaat een beetje meer schijnen op zo’n moment.

– Als je binnen komt en het net gaat regenen. Of als je weggaat en het net droog is.

– POMPOEN: jaaaa ik houd van de herfst om verschillende redenen maar ook om pompoen. Ik denk toch wel dat pompoen in mijn top 3 lekkerste groente staat.

– Laagjes kleding. Jurkjes, panty’s, jasjes, hoeden: noem maar op. Ik hou van verschillende laagjes kleding, en daar is de herfst precies voor gemaakt.

– 26 november. De dag dat ik hoorde dat ik ziek was. Nu bijna 2 jaar geleden. Geluksmomentje of niet? Ik weet niet wat ik ervan moet vinden, maar ben toch stiekem wel blij dat het nu weer een jaar verder is en het steeds een stapje meer verleden tijd wordt. Een heel dubbel geluksmomentje.

– Boeken waar je niet mee kunt stoppen om te lezen. En dan lekker in bed of op de bank… met een dekentje. Want dat mag allemaal met dit weer.

– TRUFFEL KRUIDNOTEN: ik denk dat ik in mijn volgende leven een truffel kruidnoot word. Meer hoef ik er niet over te vertellen…

– Na een dag werken: anderhalf uur yoga. Daarna douchen en regelrecht je bed in. HEER-LIJK.

-Pukka thee: mijn lievelings, vooral met dit weer. ‘Relax’ en ‘Vanilla chai’ zijn mijn favorieten.

– De dame met haar gezellige koffiekarretje als ik het station uitloop. Niet alleen de geur van vers gezette koffie maar ook de ‘koffiemuziek’ die ze meebrengt. Alleen al fijn om langs te lopen door de drukte.

– Samenwonen! We wonen pas een maandje samen maar het is helemaal leuk. Deze mag zeker niet ontbreken aan dit lijstje.

– Mandarijntjes. Maar echt, dit zijn mijn oranje vriendjes in deze tijd.

– Thuis komen na een lange dag en truffel kruidnoten in je schoen vinden. YES YES YES.

En nu jullie geluksmomentjes!?…

,

Mijn voorzichtige ontmoeting met yoga

Yogaaaa, jaaa i love it! En nog niet eens zo heel lang. Twee jaar geleden moest ik er niets van weten. Beetje op een matje zitten en een paar poses doen? Yeah right. Ik heb jaren lang gehandbald, een tijdje aan kickboksen gedaan en daarna stapte ik over op de sportschool. Zoals je ziet: allemaal sporten waar lekker pit in zit.

Maar nadat ik een paar porties chemo’s toegediend had gekregen, had ik de conditie van een slak.

Vijf minuten buiten lopen of een trap opkomen, was al een hele opgave. Kun je nagaan hoeveel moeite sporten zou kosten! Te veel, merkte ik al snel. Maar toch wilde ik iets doen. Al snel kwam ik bij yoga uit. Dat moest ik toch wel kunnen?

Ik keek een beetje rond op Youtube en typte ‘yoga for beginners’ in. Al snel kwam ‘Yoga with Adriene’ in beeld. Ik klikte het aan en al snel zag ik dat er nog tientallen filmpjes van haar waren. Maar, beginnen bij het begin. Langzaam maar zeker werd me duidelijk wat de filosofie achter yoga is.

Het is veel meer dan een beetje op een matje zitten en poses aannemen.  

Naast het bewegen van je lichaam, hoor je op de juiste manier te ademen bijvoorbeeld, en laat je je geest tot rust komen (klinkt allemaal beetje mwah als je het nog nooit hebt geprobeerd, dat snap ik best).

Al snel klikte ik andere video’s van mijn heldin Adriene aan en probeerde ik iedere dag een video te volgen. Mijn dag begon zo fijn met yoga. Ook schafte ik een yogamat aan. Nu, ongeveer 1,5 jaar later, beoefen ik iedere week yoga. Ik doe het thuis maar ook heb ik lesjes gevolgd bij verschillende yogascholen (in Amsterdam barst het van de yogascholen).

Als ik nu terugkijk naar twee jaar geleden vind ik het zo opmerkelijk dat ik stiekem best wel vooroordelen over yogabeoefenaars had.

‘Allemaal van die zweefteven’.
(Mocht je zelf nieuwsgierig zijn geworden: Yoga with Adriene is echt een aanrader. Een nuchtere chick met gevoel voor humor.)

Goed. Dit is even een minimale introductie over hoe yoga in mijn leven kwam en wat het voor me deed. Want: dit is nog lang niet het einde. Yoga interesseert me enorm en dit wil ik van tijd tot tijd graag met jullie delen.

Namasté.

,

Mañana, mañana: de kunst van een fijne agenda

‘Ik heb het zo druk’, was een zinnetje dat ik zo’n twee jaar geleden zeer regelmatig gebruikte. Toen ik ziek was ging ik eens even na hoe vaak ik in mijn leven rust neem of niets doe. Uhm… nooit. Netflix? Ik snapte niet waar mensen de tijd vandaan haalde. Wanneer had ik überhaupt op een bank gezeten en niets gedaan?

Iedere week zag mijn agenda er ramvol uit. En ik vond het maar wat leuk.

Zelfs de weken dat ik in het ziekenhuis lag, had ik iedere dag twee a drie bezoekjes. Nu vroegen vrienden wel aan mij of ze langs konden komen, dus ik hoefde niets zelf te vragen, maar ik plande het wel allemaal zo ‘lekker vol’ in. Sommige zusters maakten zich zorgen: ‘Je moet wel je rust nemen he, als het niet gaat dan stuur ik ze gewoon na een half uurtje weg.’ Maarja dat vond ik ook zo wat, ze waren helemaal voor mij naar het ziekenhuis gekomen en het is een fijne afleiding – je voelt je natuurlijk ook een stuk minder ziek. –

Maar dan komt de tijd dat je echt heel moe bent van de chemo’s en dat het niet meer én én én is maar óf óf óf. Jep, keuzes maken dus. Als ik een uurtje met die ga afspreken, moet ik de rest van de dag rusten. KILLING was dit voor mij. Ik ben mezelf vaak genoeg tegengekomen.

Ik weet nog zo goed dat het stapje voor stapje beter ging en ik tegen een huisgenootje van me zei: ‘WOW kijk, ik heb weer meerdere afspraken in mijn agenda staan, hoe fijn is dat!’ Ze snapte er niets van, toch fijn een lege agenda!?

Maar ik had zo lang gedwongen een lege agenda gehad, ik was er klaar mee.

En nu bruis ik dus weer van de energie en kan ik weer én én én. Alleen zoals twee jaar geleden én én én, dat wil ik niet meer. Dus dan ga je een beetje zoeken naar wat wel werkt. En ik denk dat er vast wel meer mensen zijn die hier tegenaan lopen. Dus even een lijstje/lesje ‘hoe-creëer-je-een-chille-agenda’, voor mezelf en aan jullie:

  • Niet te ver vooruit plannen. Ik deed het vroeger al-tijd maar ik probeer het nu zo min mogelijk te doen. Ik wil echt niet nu al weten met wie ik wanneer over een maand ga eten. Oke, soms kan het niet anders maar over het algemeen denk ik dan: weet ik veel of ik daar over een maand zin in heb?
  • Afspraken afzeggen. Wat een stomme eigenlijk, maar ja dit doe ik een stuk vaker dan voorheen. Als ik merk dat iets echt niet gaat lukken en ik mezelf in allemaal bochten moet wringen, zeg ik dingen af. En dit klinkt niet leuk en het is ook niet leuk. Maar diegene heeft er niets aan om met een halve Anouk te zijn. En ik zelf al helemaal niet.
  • Twee avonden in de week vrij houden. Voor jezelf. Als ik dit voor mezelf aanhoud, houd ik er sowieso één in de week vrij. Gewoon een avond dat je thuis bent, niets hoeft en niets moet. Ik vond het even wennen maar het is heel fijn.
  • Tijd voor spontane acties. Eigenlijk komt dit voort uit punt 1, als je minder plant heb je een legere agenda en is er meer ruimte voor spontane acties! Mensen die hier nul moeite mee hebben denken vast: mens waar heb je het over, doe gewoon. Aan deze mensen: ik benijd jullie, haha.
  • Neem het leven niet te serieus. Ik houd van de Spaanse taal en daarbij hoort ook het welbekende: Mañana, mañana, dit ‘sausje’ probeer ik stukje bij beetje door mijn leven te gooien. Niet alles moet vandaag. Morgen is er weer een dag.

Leuk detail: terwijl ik dit blog schrijf, kijk ik naar mijn agenda en zie dat deze toch best volgeklad is.

Dat is ook niet erg, zolang je maar leert te schakelen naar lagere versnellingen ;)…

,

De kleuren van de herfst

Jeetje jongens, ten eerste wil ik even zeggen dat ik het liefst iedere dag iets zou willen plaatsen, zoveel inspiratie! Ik heb dan ook mega bewondering voor mensen die iedere dag weer (helemaal zelf) artikelen plaatsen. Ik zou niet weten waar ik die tijd vandaan moet halen (of maken), want nu ik weer beter ben, wil ik zoveel mogelijk uit het leven halen.

En een leven alleen maar typen, lijkt me ook niet alles.

Het scheelt dat ik nu weer wat rustiger in mijn hoofd ben: de verhuizing is achter de rug en bijna alles heeft nu een plekje, zelf ben ik ook al aardig gewend. Het is namelijk altijd even wennen in een ander huis om daar je zo gezegde routines weer te vinden.

En dan ook de stap van freelancen, die zo’n beetje tegelijk kwam. Tja, af en toe wil ik alles tegelijk ;)… Gelukkig weet ik dit van mezelf dus daarna weer even tranquilo.

Het freelancen zelf bevalt me heel goed en ik begin er lekker mijn draai in te vinden. Ik vind het echt een heerlijk idee om iedere keer wat nieuws aan te pakken, compleet nieuwe dingen te leren, bedrijven en mensen te leren kennen en uitdagingen aan te gaan.

Echt: gelukkiger kun je mij niet maken.

Het is wel even wennen en ik besefte me laatst ook dat er voor mij echt een nieuwe periode is aangebroken. Niet meer ziek, ook niet nog een beetje ziek of een beetje moe of een beetje rekening houden wat er met me is gebeurd: gewoon beter! Een hele dag op kantoor werken had ik dan ook (bijna) 2 jaar niet gedaan. TWEE JAAR! Ja dat is lang. En over een maand is het alweer twee jaar geleden dat er tegen me werd gezegd dat ik ziek was. Wat vliegt de tijd en wat is er ook ontzettend veel gebeurd.

Je hebt je periode van ziek zijn, van herstellen en van ziek zijn geweest (is ook echt een fase, misschien sta ik er nog wel met 1 been in) en nu weer je leven oppakken. Ik vind het zo mega interessant (ook al is het niet altijd even leuk) in welke fases ik ben geweest na deze ziekte en in welke fases ik waarschijnlijk ook nog zal komen. Het fascineert me keer op keer weer. Wat ook zo bijzonder is, is dat het leven nu iedere dag mooi is. Gadver wat kan dit zweverig klinken he, maar het is toch wel echt zo. Bijvoorbeeld: tot vorig jaar had ik nog nooit gezien hoe mooi de herfst was. Maar echt! Ik had nog nooit gekeken naar die mooie kleuren. En nu rijd ik bijna iedere ochtend door het Vondelpark (lucky me) en dan bewonder ik al die mooie kleuren en dan ben ik gelukkig.

De wereld is zo anders als je ziek bent geweest, zoveel simpeler ook.

Vooral als je ziet waar mensen soms een probleem van maken. En ja dan wil je soms wel  zeggen: ‘He ik heb kanker gehad en ik ben weer beter en ik ben blij dat ik nog leef. Dus als ik even niet doorloop op jouw gewenste tempo en je dat mateloos irriteert, kijk dan maar eerst even naar jezelf hoe mooi je leven dus eigenlijk is als je je daaraan kan irriteren.’

Zeg ik natuurlijk nooit. Denk ik af en toe. Misschien ga ik het nog weleens zeggen. Lijkt me leuk.

Mensen shockeren is af en toe best leuk. Op een positieve manier dan.

Op dit moment verbazen deze soort mensen me vooral en mijn eigen gedachtes hierbij natuurlijk ook. Ik geef mezelf de tijd om ook zulke dingen even op een rijtje te zetten (wat er allemaal niet bij komt kijken, bij zo’n ziekte 😉 ).

Maar wat zijn er ook veel lieve en vrolijke mensen. En wat krijg je eigenlijk veel glimlachen terug als je zelf ook glimlacht en positiever – dan ooit – in het leven staat.

Oke ik zit vandaag lekker op mijn praatstoel. Wat ik dus eigenlijk vandaag wil zeggen: besef even hoe mooi en simpel het leven eigenlijk is. Kijk even om je heen en zie die ontzettend mooie kleuren van de herfst.  Sinds vorig jaar is het echt mijn lievelingsseizoen. Ik had nog nooit gezien hoe mooi de stad dan kleurt…

Een verdwaalde hippie op je stoep

Ik zet mijn fiets tegen het hek en voordat ik mijn fiets op slot zet, pak ik mijn telefoon. Waarom doe ik dit eigenlijk? Kan ik niet wachten tot ik binnen ben? Ik weet niet waarom ik het doe maar ik zie een reeks appjes en een onbekend nummer dat mij heeft gebeld. Zonder de appjes te bekijken, ga ik rechtstreeks naar het nummer dat mij heeft gebeld. Waarom belt iemand me om 23.15? Meestal klik ik het weg maar deze keer bel ik terug.
‘Hallo?’ hoor ik aan de andere kant van de lijn.
‘Hallo, ik ben gebeld door dit nummer’, antwoord ik vragend terug.
‘Ja, je broertje staat op Schiphol.’
‘Mijn broertje? Niet, hij komt morgen pas terug.’

‘Nee, hij is er nu al.’
‘Nee dat kan niet… wie ben jij dan?’

‘Hij sprak me aan op Schiphol, hij wilde zijn zus bellen.’
‘Hu, dit kan niet! Nee hij komt morgen!’
De man begint nu een beetje geïrriteerd te raken. ‘Nee hij is er nu!’
‘Waar is hij nu dan? Ik wil hem spreken!’
‘Nu is hij al weg.’
‘Oke!’ en in mijn hysterische bui hang ik op. Achteraf besef ik me pas dat ik met een onbekende man aan het discussiëren was of mijn broertje wel of niet op Schiphol staat…

Ondertussen is Hij naar me toegelopen en kijkt me vragend aan.

Ik gil: ‘SVEN STAAT NU AL OP SCHIPHOL! NIET MORGEN MAAR NU!’

Ik kijk naar de groepsapp die ik heb aangemaakt voor de terugkomst van mijn broertje. Nieuwe berichten. Een vriend van Sven heeft hem gesproken en gaat hem ophalen vanaf Den Haag. Ik bel hem meteen op en hij vertelt me dat ik mijn broertje wel via whatsapp kan bellen. Snel hang ik op en loop richting ons huis, het huis waar we sinds vandaag samenwonen.  (‘Ons huis’, ik moet er nog aan wennen om dit te zeggen. Ik ben bij hem ingetrokken dus ik praat nog in de vorm van ‘zijn huis’. Hij doet dit al stukken beter dan ik en zegt wel ons, hij verbetert me zelfs!)

‘Ik heb wifi nodig, ik heb wifi nodig! Ik moet Sven bellen!’

En heel charmant ren ik op mijn hakken naar ons huis (zie je, ik leer het wel!).

Zodra ik bereik heb, bel ik hem. Sven neemt op en begint te lachen, hij noemt ons amateurs. Hij was ervan overtuigd dat het zondag de 16e was. ‘Zal ik naar Schiphol komen?’ opper ik. Sven: ‘Ik kan ook naar jou komen? Hoef ik niet helemaal naar Den Haag.’ Ik stem in. Een half uur laten sta ik met Hem bij de tramhalte om mijn broertje op te halen (nu waren we wel op tijd). En ja, je kent het wel: alsof het gisteren was dat ik hem zag, maar dan in hippiestyle inclusief baard en lang haar.

We lopen naar huis en er worden verhalen uitgewisseld. Eenmaal thuis aangekomen wordt midden in de kamer een luchtbed gedropt, omringd met enkele verhuisdozen.

Al snel merk ik dat die twee mannen het goed met elkaar kunnen vinden – ze hadden elkaar pas één keer gezien – . Hij grapt nog dat ie er die avond ‘twee voor de prijs van één heeft gekregen’.

Het begint bijna een traditie te worden dat het bij de Arkesteijntjes altijd net wat anders gaat. Arme pap en mam.

Als ik de volgende ochtend nog even aan het werk ben, zie ik dat ik die twee met een gerust hart een paar uur samen kan laten. Toch wel fijn: mijn twee favo mannen die het goed kunnen vinden.