Reisdipje, ziek zijn, maar ook de meest bijzondere omgeving tot nu toe

Deze titel bedacht ik een paar dagen geleden in bed. De groep was naar een wijnproeverij en ik was thuis een beetje aan het ‘niet lekker’ voelen. Ik had met vriendinnen gebeld en met mama en ik kreeg toch een beetje heimwee. Zin in mijn eigen bed, uren kletsen met mijn vriendinnen, Amsterdam en … de Albert Heijn (of terwijl het eten in Nederland).

Hieraan voorafgaand was ik al een paar dagen ziek en ik was er he-le-maal klaar mee. Voor mijn gevoel was ik al weken ziek en er kwam ook maar geen vooruitgang in. De reislust ging ook een beetje weg maar tegelijkertijd was dit voor mij ook echt de mooiste omgeving waar we tot nu toe zijn geweest (omgeving Salta in Noord-Argentinie) We hadden in prachtige huizen gelogeerd en hadden nu zelfs ons eigen zwembad. Wat is er dan?

Maar eerst even terug naar twee weken geleden. Toen zat ik zoetjes mijn blog te typen onder het genot van een kater in Mendoza. Nu ben ik de laatste tijd een beetje lui geweest met het bijhouden van mijn dagboekje (oepsie) maar heb ik wel een paar aantekeningen gemaakt.

Mendoza
Want als we met onze Nederlandse vrienden (Ellen en Thomas deze namen worden waarschijnlijk nog vaak genoemd dus wel zo handig om ze te noemen) aankomen in Mendoza gaan wij richting ons hostel en zij richting hun AIRbnb appartementje. Als wij aankomen in ons hostel ben ik stiekem wel een beetje jaloers. Ik heb het echt even gehad met de hostels en het met iedereen gezellig doen. Sommige dagen heb ik daar even geen ruimte voor, vooral niet na een lange busreis.

Die avond hebben we een bbq met het hostel en ik ontdooi weer, het is super gezellig! Ondertussen worden we geappt door onze Nederlandse vrienden: of we zin hebben om morgen een wijntour te doen. Ook een Australisch meisje van ons hostel heeft dit idee en we besluiten de volgende ochtend met z’n drieën te vertrekken vanuit ons hostel richting de wijngaarden. We ontmoeten Ellen en Thomas, die al een stel fietsen hebben gehuurd en een mooie deal weten te maken zodat we meteen met z’n vijven wegkunnen. En daar komt ook een leerpuntje voor mij deze vakantie: AFDINGEN. Jongens, dat moet ik echt leren en Ellen is een heeeele goede leermeester hierin voor mij!

We gaan bij 3 proeverijen langs (en stiekem geef ik mijn laatste slokjes zo nu en dan aan de mannen, anders wordt het iets te veel voor me zo in de zon op een fiets). Het is een super leuke dag waar we ook nog eens wat over wijn leren en vanaf dat moment ruiken we eerst aan een wijn en noemen we 4 geuren op die we ruiken voordat we het proeven!

Die volgende dag gaan we eind van de middag naar het appartementje van Ellen en Thomas. El en ik doen boodschappen voor een heel weeshuis (dit krijgen we nog weken lang te horen) maar het is een heerlijk feestmaal en daarna gaan we naar de beroemde parade! Want het is Harvest festival in Mendoza.

Ik verwacht heel wat van de parade en dit is wat ik zie: het begint met een reeks van paarden waarvan 10% doodsbang is. We zien twee personen van paarden vallen doordat de paarden steigeren en eigenlijk vind ik het maar zielig voor de paardjes. Je ziet de angst van de paarden afdruipen. Toch wachten we vol spanning op de ‘carnavalsstoet’ met de koningen op de paradewagen. Dan horen we links van ons een groep iets roepen. Het zijn fans van een wijnkoningin. Ze hebben borden bij zich (als bij een demonstratie) om hun koningin aan te moedigen. Ik kijk mijn ogen uit! De karren komen langs en de meiden op de karren gooien fruit naar het publiek. De locals rennen alsof hun leven er vanaf hangt om een stuk fruit te bemachtingen. Er wordt zelfs met meloenen gegooid! Het is een bijzondere gewaarwording.

De volgende avond hebben we kaartjes besteld voor een grote show in een openlucht theater. We nemen flink wat wijn mee en eten. Het is een ontzettende grote show en ik vind het echt geweldig om te zien. Aan het einde wordt de grote winnares van het jaar bekend gemaakt.

Verder chillen we veel in Mendoza.

Salta
Op maandagmiddag vertrekken we met z’n vieren richting Salta met de bus. Want daar is het plan om een ander Nederlands stel te ontmoeten en met z’n zessen twee weken te touren door de omgeving van Salta. Maar eerst gaan we die ochtend ‘even’ geld ophalen bij Azimo*.

*Azimo is een applicatie waarmee je geld naar iemand kan sturen en het dan bij een ophaalpunt afhaalt. Dit hebben wij een paar keer in Argentinië gedaan omdat het verschrikkelijk duur is om hier te pinnen. Je kan maximaal 150 euro pinnen en hier betaal je ongeveer 9 euro over. Iedere keer. Met Azimo kun je zoveel geld naar jezelf sturen als je wil en betaal je er 3 euro over. Tot zo ver Azimo en mijn blijheid van de ontdekking van deze app.*

Als Robin en ik die ochtend aankomen bij het kantoor van Azimo wordt ons verteld dat het geld er ‘nog niet is’. Terwijl we een melding kregen dat we het geld kunnen ophalen. Een vrouw adviseert ons om om 12.00 u terug te komen. Dat wordt nog krap want om 12.30 vertrekt onze bus. Wij informeren Thomas en Ellen (zij moeten ook geld ophalen) dat het om 12.00 uur waarschijnlijk wel moet lukken. We sjeesen terug naar ons hostel en pakken met al onze bagage een taxi naar het Azimo kantoor. In de taxi besluiten we dat Robin blijft zitten en ik ga proberen het geld op te halen. Een taxi tien minuten laten wachten kost toch geen drol in Argentinië en dan hebben we alvast vervoer zo meteen.

Als ik binnenkom, zijn Ellen en Thomas er al en er staat een flinke rij. We zijn nog lang niet aan de beurt maar moeten binnen vijf minuten eigenlijk weer weg. Aan de beurt zijn twee Franse meiden en we zien dat het ophalen van geld bij hun ook niet lukt. Ellen en ik lopen naar ze toe en beginnen een gesprekje dat wij hetzelfde probleem hebben. Uiteindelijk lukt het niet en gaan ze weg. Wij grijpen onze kans door te blijven staan zodat het lijkt alsof wij aan de beurt zijn en proberen weer opnieuw het geld te krijgen. Ellen is daar beter in dan ik. Ellen kan beter doordrammen, maar uiteindelijk lukt het niet. Met z’n drieën lopen we uiteindelijk naar Robin die nog in de taxi zit.

De taxichauffeur biedt aan om Ellen en Thomas ook mee te nemen in de auto met bagage. Dat wordt uiteindelijk een proppievolle auto maar ook heel veel gelach. We komen net op tijd aan en dan horen we dat onze bus vertraging heeft, dit duurt uiteindelijk 1,5 uur. Dit verhaal moest echt even in mijn blog om ook zelf te onthouden omdat het stressvol en tegelijkertijd ook hilarisch was en er achteraf hard om gelachen kan worden.

Als we in de bus zitten, beginnen Ellen en ik te praten, toevallig zitten we achter elkaar. Na 5 minuten stelt Thomas voor om van plaats te wisselen. En zo praten Ellen en ik de hele reis over van alles en nog wat. Eten, relaties, baby’s (die iedereen krijgt en wij (nog) niet willen), kort of lang haar en weet ik veel wat. Vrouwen dingen dus. We praten de hele busrit onafgebroken totdat het tijd is om te slapen en we weer naast onze mannen gaan zitten.

De volgende ochtend beginnen we zodra we wakker zijn meteen weer met praten. Dit keer over… jawel de spiraal. Heel serieus totdat Thomas zegt: volgens mij moeten we de grote wisseltruc weer doen. Dat onze gesprekken niet zo interessant zijn voor hun, hebben Ellen en ik dan even niet door.

Die eerste week met Ellen en Thomas mis ik thuis ook minder. Ik had/heb vooral ‘last’ van al die korte gesprekjes met allemaal reizigers en dat ik niet in ieder hostel weer nieuwe contacten kan maken. Ik zit dan gewoon te vol? Ik kan het eigenlijk ook niet goed uitleggen. Maar als ik het hier met Ellen over heb, blijkt dat we weer een punt hebben waar we hetzelfde in zijn! ‘Thomas gaat dan met iedereen kletsen en ik lig een boek te lezen in bed’ Zo herkenbaar! En het is ook niet erg, maar wel fijn als je hoort dat je niet de enige bent (nu wil niet zeggen dat wij tegen niemand praten tijdens onze reis want in het begin wilde ik met iedereen praten, maar als je iedere dag met nieuwe mensen praat, dan raak je gewoon vol van al die mensen, wij in iedergeval). Oja en ook, toen ik net het blog had geplaatst van dat we even apart gingen reizen, kwamen we Ellen en Thomas die dag erna tegen en zij waren beide ook even apart, in een ander hostel. Vond ik ook heel fijn om te horen dat we niet de enige zijn die hier dus tegenaan zijn gelopen. (Ook al kreeg ik na het blog ook reacties van mensen dat het natuurlijk niet altijd pracht en praal is als je samen reist 😉 )

Verder naar Salta! Want daar wacht het andere stel op ons. Met z’n zessen halen we de 2 auto’s op en rijden richting onze eerste stop: Tilcara. We hebben een AIRbnb huis geregeld, super mooi! En er is zelfs een blender aanwezig voor smoothies! Ik kan mijn geluk niet op en zorg voor smoothies voor het hele huis.

Die week bezoeken we onder andere de zoutvlaktes van Argentinië. Dit ligt alleen wat hoger dan we hadden gedacht en ik krijg last van hoogte ziekte. In ieder geval: ik denk dat dat het is. Ik voel me licht in mijn hoofd, adem zwaar, last van mijn spieren en lichamelijke beweging is lastig. Ik besluit om in de auto te gaan liggen en laat de fotoshoot aan me voorbij gaan. Tot dat Ellen me komt halen en vraagt of ik echt niet een paar foto’s wil en dan weer terug.

Ik keek zolang uit naar de zoutvlaktes en dan wil ik toch ook wel een paar leuke foto’s natuurlijk, dus ik schuifel toch even mee en er zijn een paar prachtfoto’s uitgekomen dus: happy me!

Daarna besluiten Patrick, Lorraine (andere stel) en Ellen nog even verder te gaan en wij, de andere drie, gaan weer terug (heel blij ben ik daarmee). Als we weer lager komen, begin ik weer praatjes te krijgen en we stappen nog een paar keer de auto uit voor wat foto’s. Die avond eten we met z’n drieën en ik besluit vroeg naar bed te gaan.

Die nacht word ik wakker en ik loop de trap af naar het toilet. Net als ik zit (dit wordt geen vies verhaal hoor jongens) voel ik me licht in mijn hoofd worden en voordat ik het weet val ik flauw en val ik naar beneden op de tegels. Als ik wakker word hangt mijn broekje nog op mijn enkels en ik probeer op te staan. Ik schuif mijn broekje half omhoog, doe de deur open en roep nog net: ‘Robin!’ En dan val ik weer op de vloer. Als ik wakker word zijn Robin en Ellen beneden. Ik voel dat Ellen mijn broekje omhoog trekt (haha of ik nu in mijn blote billen lag weet ik niet maar dit is 1 van de eerste dingen die ik me ervan kan herinneren). Robin is erg geschrokken (niet gek ook) maar ik vertel daarna dat ik best wel ‘vaak’ flauw val. Had ik blijkbaar nog nooit verteld, toen ik hem ontmoette waren de verhalen van toen ik ziek was natuurlijk meer aan de orde.

Ik ga op de bank liggen en uiteindelijk loop ik weer de trap op met Ellen en Robin. De komende dagen voel ik me flink beroerd. De eerste twee dagen ben ik alleen maar aan het zuchten, in de war en zelfs de trap op en af is te vermoeiend. Gelukkig had ik al wat gezien van de omgeving maar omdat ik ziek ben kan ik helaas niet alles zien en dat vind ik super jammer want de omgeving is daar echt geweldig mooi! Het meest bijzondere tot nu toe.

Na twee of drie dagen na dit voorval rijden we door naar een volgend dorpje. Ik lig achterin op de bank een beetje te slapen. We komen aan bij een heerlijk huis, met zwembad en helemaal achteraf gelegen. Hoe mooi het hier ook is, mijn dipje begint hier een beetje. Zoals ik al zei was ik deze dagen veel aan het bellen, voelde me wel beter maar nog steeds niet goed genoeg en dat duurde lang, vooral als je reist. Naar de wc gaan, gaat ook al een week slecht en die ORS zakjes ben ik zat.

Wel ga ik mee om dingen te bekijken want deze omgeving is weer zooo ontzettend mooi!! Bij de wijntours blijf ik braaf thuis.

En ik zie dat ik al bijna vier kantjes heb getypt dus ik ga er weer mee stoppen en bewaar het einde van onze tour voor de volgende keer… Hasta luego amigos!

Alleen nog even over de reisdip: we zijn nu in het midden van onze reis en het nieuwe is er vanaf. Ah dit klinkt zo verwend maar dit bedoel ik absoluut niet zo. En dan ben je een tijdje ziek en denk je: wat doe ik hier? Ik wil naar huis. Maar nu gaat het weer goed, heb gister en vandaag een yogales achter de rug en dat werkt zoooo goed voor

Voor de volgende keer:
(lijkt wel GTST)

 

*Oja het Spaans praten gaat me steeds beter af! Die argentijnen praten mega snel dus dat is geen pretje. Maar: er staan Spaanse lessen op de planning!
* We hebben een ongeluk met de auto dat niet zo goed afloopt… Wel zijn we allemaal ongedeerd
* We pakken de bus naar een van de mooiste sterrenhemel in de wereld!

 

 

 

 

 

Chocolade en ijs in Bariloche!

Na een paar gezellige dagen vlogen we van El Calafate naar Bariloche. Een meisje dat we hadden ontmoet in Patagonië vertelde ons dat ze net van Bariloche kwam en dat het daar 30 graden is! Je kan er hiken, maar ook naar stranden en ze hebben de lekkerste chocolade. Kortom: precies waar we zin in hadden.

We vertrokken vanuit een koud El Calafate en kwamen aan op Bariloche. We stapten naar buiten, ik wilde mijn jas al uit doen maar het was verdomd koud. (Sorry, ik weet dat het in Nederland veel kouder is, maar wij hadden 30 graden verwacht). Het waaide en het was 8 graden (ik voel me een beetje gemeen nu ik dit typ…)

We werden naar ons hostel gebracht en daar vertelden ze dat het inderdaad nu hard waaide en koud was. Maar dit weekend zou het warmer worden. Dus met onze muts en handschoenen nog even door Bariloche gewandeld. De volgende dag naar een klein plaatsje (woeps naam vergeten) waar ze live muziek hadden en kleine standjes met eten. De zon begon al wat meer te schijnen. Die zondag, 11 februari hebben we niet veel gedaan. Of misschien ook wel, het is maar hoe je het bekijkt.

Want we kwamen tot de conclusie dat we beiden even tijd voor onszelf nodig hadden. Hier hadden we, voordat we begonnen aan onze reis, het al over gehad. Dat als we eventueel apart willen reizen, we elkaar die ruimte willen geven. Sowieso zijn we allebei personen die af en toe echt even tijd voor onszelf nodig hebben. En als je samen reist is dat af en toe nog best lastig want je bent echt 24/7 bij elkaar, en ook als je stapelverliefd op elkaar bent, wordt dat af en toe te veel (geen idee hoe andere stellen dit doen als ze samen lang reizen?? Ben best benieuwd nu eigenlijk).

Dus die zondag besloten we te experimenten met ‘alleen’ reizen. Oke, dat zou zijn: ik ga even naar een ander hostel voor vier nachtjes (in dezelfde straat maar oke) en we doen even ons eigen ding.

Dus die maandag was het zover. Ik ben alleen naar Llou Llou gegaan, een bos waar je lekker kan wandelen. Een paar uurtjes met een super mooi uitzicht over het water en de bergen. Daarna checkte ik in bij het hostel en ontmoette ik meteen een jongen (of nouja ik denk dat hij 30 is, dan ben je ondertussen een man he) uit Colombia. We zijn even de mainstreet van Bariloche ingelopen en besloten om samen te koken.

De volgende ochtend is de Colombiaan al vroeg vertrokken en komt er een Amerikaanse man van een jaar of 60 bij me aan het ontbijt schuiven, hij slaapt ook in onze kamer. Hij praat een beetje vreemd. Best langzaam met veel een lange pauzes en veel gebaren. Ik krijg het idee dat hij een beetje zenuwachtig is of niet zo goed Engels kan praten, wat apart is omdat hij uit Amerika komt. Ik kan me niet zo goed concentreren op het gesprek door het bovenstaande.

Hij blijft net wat te lang doorpraten, waardoor ik zo half pratend opsta, mijn bord meeneem en soort van half in gesprek wegloop met een glimlach op mijn gezicht. (AWKWARD!)

Dan loop ik naar de kamer en begin aan yoga-oefeningen. Na 15 minuten komt de man binnen en ik voel een vreemde sfeer hangen. Hij blijft lang in de kamer rommelen, ik krijg het gevoel dat hij wacht tot ik de kamer verlaat. Als ik klaar ben met yoga vraagt hij of ik misschien vanavond zin heb om hem gezelschap te houden en om de stad in te gaan. En hij zegt dat hij zijn vrouw zo mist. Ik sta een beetje met mijn bek vol tanden en kan me niet meer herinneren wat ik heb gezegd. Geen volmondige ja, maar ook geen duidelijke nee. Ik spring onder de douche en als ik uit de badkamer kom, is hij nog steeds in de kamer.

Hij zegt nog een keer dat hij het heel erg leuk vindt en zou waarderen als ik meega. Dat is het moment dat ik het echt benauwd krijg.

Heb ik weer, slaap ik 1 nacht alleen en dan dit. Ik bel Manon, de telefoon gaat over en dan bedenk ik me dat het in Nieuw-Zeeland 4 u s’ nachts is dus ik hang snel op. Dan bel ik mama. Eigenlijk voel ik me ook een beetje stom omdat ik niets durfde te zeggen. Mama zegt natuurlijk dat ik niet moet gaan en desnoods om een andere kamer vragen. Ook app ik Robin, maar eigenlijk wil ik het alleen oplossen. Ik besluit om mijn plan door te zetten voor vandaag en naar een strandje te gaan (want het is nu wel 30 graden!).

Het water is ijskoud, maar toch ga ik er helemaal in. Ik lees een boek en ik lees wat voor aan een klein Argentijns meisje als haar moeder me dat vraagt. Na afloop kijkt het meisje me gek aan, wat ik ook wel snap want ik vind Spaans ook veel mooier om te horen dan Nederlands ;)!

Als ik rond 18.30 terug ben in het hostel, hoor ik de Amerikaan boven slapen in onze kamer. Ik bel Robin, dan douche ik snel, kleed me aan en weet niet hoe snel ik uit die kamer moet komen voordat hij wakker wordt. Het is echt te gek voor woorden, maar ik was echt een beetje bang.

Ik ga naar het hostel van Robin en het is zo fijn om hem te zien. Het lijkt veel langer geleden terwijl we maar 2 dagen los iets van elkaar hebben gedaan. We eten wat en kijken naar de carnaval parade wat echt superleuk is om te zien, ja ook in Argentinië dus, ik word er zo blij van (en veel leuker om samen te doen!)

’s Avonds laat kom ik terug in het hostel en als ik in mijn kamer kom, is de Colombiaan aan het praten met een nieuwe kamergenoot, een Israëlische jongen. Ik haak in en ik zie dat de Amerikaan er nog niet is. Ik zeg niets tegen de jongens over de man, dat vind ik een beetje lullig. Na 15 minuten kletsen komt de man binnen, hij zegt niets en loopt naar boven. Eigenlijk vind ik het ook een beetje zielig voor hem. Vanaf het begin al, waarschijnlijk dat ik daarom niets durfde te zeggen omdat hij toch een beetje wanhopig overkwam. En dat vind ik dan weer zielig… (iets met een groot inlevingsvermogen te maken waarschijnlijk).

De volgende ochtend ontbijt ik met de jongens en tegen het einde komt de Amerikaan erbij zitten. Als de Colombiaan vertrekt en de Israëlische jongen thee gaat halen zit ik alleen met de Amerikaan.

(ik noem iedereen bij zijn afkomst, natuurlijk weet ik de namen maar vind het ook een beetje gek om de mensen die ik tegenkom met naam in mijn blog te zetten… oke weer verder)

Oh wat een ongemakkelijke stilte valt er. Dan vraagt hij hoe mijn dag gisteren was en ik antwoord dat het leuk was. Ik vraag niets terug en voel me een beetje een trut. De Israelische jongen schuift weer aan en ik besluit om te gaan.

Ik ga naar Robin toe. We zouden vandaag wat samendoen omdat het Valentijnsdag is maar hij is ziek geworden van het eten… super romantisch. Hij heeft streetfood gegeten, een broodje worst (bah)…

Ik haal wat spulletjes voor hem en ga terug naar mijn hostel (want verder kan ik ook weinig doen). Daar is de Israëlische jongen nog. Ik kijk naar het bed van de Amerikaan en het is helemaal leeg, ook geen spulletjes. Ik vraag of de man weg is en de hij bevestigt het. Hij vertelt meteen dat hij vanochtend een apart gesprek had met de man en dat hij twijfelde of hij wel Amerikaans was omdat hij zo apart sprak. Dan vertel ik mijn verhaal en ben zo opgelucht dat hij weg is, en ook dat ik niet de enige was die het een beetje apart vond.

We besluiten samen naar het strand te gaan (nog steeds 30 graden) en we hebben fijne gesprekken. Oja, als je in Zuid-Amerika reist kom je niet heel veel meiden tegen die alleen reizen, of wij niet in ieder geval. Wel stelletjes of jongens die alleen reizen. Ik dacht er even aan omdat ik het in mijn blog vaak heb over mannen waarmee wij zijn of ik ben. Maar dit is simpelweg omdat er vaak alleen maar jongens in onze kamer slapen.

Die avond ga ik naar Robin en maak ik eten voor ons (voor hoever Robin iets kan eten). De volgende ochtend vertel ik het verhaal van de Amerikaan ook tegen mijn Colombiaanse vriend. Al snel maken we er grapjes over en we hebben met z’n drieën de grootste lol. Die ochtend ga ik weer even langs bij Robin en daarna weer naar het strand (je moet wat he) en ik lees weer lekker in mijn boek. Ook haal ik heeel lekker ijs (dat doe ik iedere dag in Bariloche en ook chocolade eten want het is heel lekker daar, volgende bestemming maar weer wat minder).

Op vrijdag ga ik weer naar het hostel van Robin en hebben we 2 nachtjes een eigen kamer (jeeeeej). Die middag gaan met de bus naar het begin van een uitkijkpunt. Want voordat je daar bent moet je eerst of een uur heen en een uur terug te wandelen, of met de kabelbaan. We besluiten te wandelen, maar het eerste kwartier is best wel zwaar. Lopen we door of gaan we terug? Ook omdat Robin nog niet topfit is.

Maar na een kwartier zegt Robin dat hij denkt dat we er al bijna zijn. ‘Kijk maar, je ziet al veel meer blauwe lucht!’ Ik vind dat onzin natuurlijk, want het zou een uur duren. Misschien iets korter maar geen 15 minuten.

Maar uiteindelijk zijn we na 20 minuten boven!? Wij denken dat het een trucje is omdat mensen dan lekker makkelijk met de kabelbaan gaan en moeten betalen, of wij zijn natuurlijk heel snel en hebben een topconditie, dat kan ook!

Maar even, wat een uitzicht, wauw! Super mooi en heel blij dat we dit hebben gedaan en gelopen, voelt toch beter dan met zo’n lullig kabelbaantje toch!? Vooral als je het allemaal nog kan.

En dan komt alweer een einde aan ons Bariloche verhaal en we besluiten verder te reizen naar Pucón, en jawel dat ligt in Chili!

Terwijl we eerst eigenlijk niet van plan waren om daarheen te gaan. Dat is zo mooi aan reizen zonder te plannen, op het moment beslissen!

Oja en over het ‘alleen’ reizen: zoals je al las, zijn we niet echt vier dagen zonder elkaar geweest, maar dat betekent ook niet dat ons plan mislukt is. Ik heb het heel fijn gehad in het andere hostel (los van de rare man) maar dat is vast ook gebeurd voor een reden. Volgende keer meteen mijn grenzen aangeven. En ik heb mijn eigen vrienden gemaakt. Je maakt sowieso sneller vrienden alleen. Ik merk zelf dat ik daar dan ook meer voor open sta. Daarnaast, als je alleen bent en echt zelf beslist doe je ook vaker dingen in het moment, als ik over mezelf spreek in ieder geval. En het is dubbel zo leuk om elkaar daarna weer te zien en te vertellen wat je hebt gedaan! In een anders hostel slapen is niet eens nodig voor ons, maar wel even een dagje iets alleen doen als we dat willen…

Iedere dag ijsjes in Bariloche

Carnaval in Bariloche

Llou Llou

,

It’s all about the little things*

Het vervolg van El Calafate…

Na ons drukke schema merken we dat we dus even rust nodig hebben. We slapen trouwens in een dorm en het wisselen van een eigen kamer en in een dorm slapen bevalt ons goed. Want als je in een dorm slaapt, heb je veel meer contact met andere reizigers en dat vinden wij toch ook wel heel gezellig. Zo ontmoeten we in dit hostel een Spaanse jongen (hij doet me een beetje aan mijn broer denken, misschien ook vanwege zijn leeftijd). En op een avond dat Robin nog buiten is hebben we een super goed gesprek. Ik vertel voor het eerst sinds onze reis tegen iemand dat mijn vader is overleden en hoe dat is gekomen. Hij vertelt dat zijn vader 2 maanden voor mijn vader is overleden en dit schept meteen een band en ik schiet meteen vol (ik huil echt veel voor mijn doen tijdens deze reis, maar ik laat het allemaal maar lekker gaan). Dat is ook het mooie van reizen dat je soms in 1 keer heel open tegen iemand bent, gewoon omdat je het gevoel hebt dat het kan. En hoe lang ken ik die jongen nu? Een dag? Best gek eigenlijk maar juist ook weer mooi en ik besef dat dit juist ook de mooie dingen zijn van reizen, mooie gesprekken met mooie mensen. En niet per se de dure excursies.

Die dag erna vertrekt mijn Spaanse vriend richting BA en wij vertrekken die ochtend erna richting El Chalten. Als we na een busrit van 3 uur aankomen bij het busstation zien we al snel ons hostel. We lopen ernaar toe en als we dichterbij komen zien we dat de bovenste verdieping nog niet af is… Dat wil zeggen: er zit geen glas voor de ‘ramen’.

“Naaa, wat is dit nou? Moeten we hier slapen?!”, breng ik meteen uit. Maarja toch maar naar binnen gegaan want we hebben al geboekt en uiteindelijk valt het best mee. De hele dag zijn er 2 mannetjes aan de bovenste verdieping bezig (ik denk dat het met dat tempo in 2022 nog niet klaar is, haha).

We gaan ergens lunchen en komen twee oudere, Nederlandse stellen tegen, waarvan 1 vrouw tegen ons begint te praten. Zij zijn 7 weken door Argentinië aan het reizen en terwijl ze praat krijg ik een jaloers gevoel. Laat ik het netjes zeggen dat ik dan zo baal dat papa en mama dit niet kunnen doen. Ik zie mijn gezonde papa, mama al gaan met bijvoorbeeld Ineke en Wilco. De mannen voorin de camper (die hebben helemaal uitgezocht waar ze heen moeten rijden) en de grootste lol natuurlijk. Dus daar ging mijn fantasie even.

De volgende ochtend is het tijd om te hiken naar Fitz Roy. Een flinke hike, maar o zo mooi. Vooral de laatste kilometer is het afzien en daarbij waaide het ook flink. Een paar keer dacht ik dat ik door de lucht zou zweven (chill want dan hoefde ik niet meer omhoog) maar ik bleef toch staan. Ook dacht ik een paar keer: Wat ben ik aan het doeeeeen??!!! Ja, ik ben daar heel eerlijk in (maar andere backpackers hebben die gedachten ook vertelden ze me dus dat vind ik dan weer fijn om te horen ;)).  Uiteindelijk kwamen we boven op de top en daar waaide het helemaal hard dus niet zo lang gebleven, haha. Zit je daar in elkaar gedoken voor de wind terwijl je een prachtig uitzicht hebt. Ik ben blij en vooral mega trots dat we het hebben gedaan, en ik denk dat ik het weer zou doen, maar voorlopig even niet, haha.

Daarbij komt ook kijken dat ik niet zo’n fijne knie heb. Ik noem het mijn handbalknie maar ik weet eigenlijk niet of het daardoor komt. Als ik veel loop heb ik er in ieder geval last van en ja je loopt nogal veel tijdens het reizen dus die handbalknie kwam ook de dag van de Fitz Roy lekker zeuren. Na 9 uur wandelen weer strompelend terug. Een mega lekkere pizza gegeten trouwens en daarna als een blok in slaap gevallen.

De volgende dag lekker spierpijn. En nu komt het mooie want waar ik tijdens de Fitz Roy tocht zo aan had gedacht was dit:

“Als ik vandaag die berg op en af ga, dan mag ik morgen een Spa dag.” Zo doe je dat dus. Lekker naar de sauna, een jacuzzi en een top rug massage. Wilde de massagevrouw bijna meenemen voor op reis. Het was het zeker waard na zo’n hike en hostelbedjes 2 maanden lang.

(Robin had een been- en voetmassage en dat had ook wat logischer geweest na een hike, maar ik kan er heel slecht tegen als iemand aan mijn voeten zit want dat kietelt zoooo erg, dus blij met de rugmassage)

Die avond gingen we uiteten met 2 Duitse jongens uit onze kamer. Tijdens het eten hadden ze het over hun vader, dat de vaders gemengde gevoelens hebben over het reizen en dat ze meer voor hun carrière moeten gaan. Ik kreeg even een brok in mijn keel en wist niet zo goed wat ik moest zeggen, speelde een beetje met mijn glas en pakte toen snel mijn jas om even naar buiten te gaan. Bam, daar kwam het weer, even een potje janken. Omdat ik weet dat papa (en mama trouwens ook) het juist tof vinden dat wij reizen, of nouja dat papa wist dat ik zou gaan reizen. Ik ben blij dat ik het er dan even uit kan laten en ik ga zo’n huilbui ook niet inhouden. Huilen zie ik ook niet als een zwakte, het lucht juist op. Robin kwam ook even naar buiten om een knuffel te geven en daarna liepen we weer naar binnen.

De volgende dag met 1 van de Duitse vrienden een korte wandeling gemaakt en ’s avonds met de andere Duitse vriend gegeten.

En dan een ander leuk ding
Torres del Paine: daar hadden we ondertussen veel over gehoord. Een National Park waar je kan hiken, kamperen en waar weer veel moois te zien is. Maar het is duur, veel is volgeboekt en het is lastig te regelen (als wij het zo hoorden). Er was ook een camping dicht en een weg was afgesloten… Hmm, we hoorden er veel verschillende verhalen over… Wel of niet doen? Wel of niet doen? Want dan ben je daar iedere dag wel veel aan het hiken. Gaat dat werken voor mijn knie? En hebben we zin om een paar dagen achter elkaar te hiken of doen we het omdat het een must see is? Hoe meer we erover hoorden hoe minder zin ik er eigenlijk in kreeg.

Na een tijdje zei ik: ‘Weetje, ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om erheen te gaan als het zo’n gedoe is. Én het is duur, en ik vind hiken best leuk voor een dagje maar fan ben ik nou ook niet.’ Robin dacht er eigenlijk wel hetzelfde over dus besloten om het niet te doen. En nog steeds blij met de beslissing, allebei. Het is denk ik ook een beetje lastig uit te leggen nu in het kort maar door met mensen te praten en door naar ons gevoel te luisteren dachten we: Nee, we gaan het niet doen. En nu weten we ook niet wat we missen… Dus: vervolgens terug naar El Calafate, samen met de twee Duitse vrienden en hier hebben we nog twee hele leuke dagen gehad.

Zelf een bbq gemaakt, beetje chillen en kletsen met mensen en vooral veel lol gemaakt. En echt: die gesprekken met mensen en eigenlijk hele simpele dingen doen zoals een bbq voorbereiden (met groenten natuurlijk) zijn voor mij echt goud waard want dat zijn misschien nog wel de leukste momenten.

Zo hadden we nog een gesprek met onze Duitse vrienden en zei eentje. ‘Weetje, ik vind hiken leuk, maar ben er niet dol op. Het strand vind ik ook leuk, maar ben ik ook niet dol op. En pas vroeg iemand mij: waar kom je dan voor op reis? Dat begon ik me toen af te vragen. En nu ik hier ben, weet ik het: gewoon om lol te maken, mensen leren kennen en spontane dingen doen. Dat is het leukste van reizen.’

Ik weet niet of het bovenste helemaal goed overkomt. Maar het waren mooie gesprekken met onze Duitse vrienden. En ik denk dat hij dit heel goed verwoord en het helemaal met hem eens ben. Het gaat om de kleine dingen (en hopelijk komt dat ook over in dit blog 😉 )

Fitz Roy (waar een gedeelte van mist en toen het even niet zo hard waaide)

Altijd een fotograaf mee

De bbq voorbereiden

, ,

Door naar de natuur: Patagonië

Op maandag 22 januari vertrokken we van Buenos Aires naar Patagonië, super veel zin in want na 1,5 week stad, trok de natuur wel weer. Eerst met de bus naar Bahia Blanca, daar kwamen we aan na een busreis van 10 uur. Om 23.45 checkten we in bij ons hotel, een oud maar best schattig hotelletje.

De volgende dag checkten we uit en dachten we: Laten we eens naar het strand lopen; want de stad ligt vlakbij de zee hadden we op Google gezien. Dus wij richting de kust lopen en halverwege de weg gevraagd aan een schattige opa (ik heb een zwak voor opa’s dus ik kies ze expres uit als we de weg willen vragen).

Dan zeg je dus dat je een ‘poco Español’ spreekt en vraag je welke richting het strand is en dan krijg je een mega verhaal van 10 minuten waar we eigenlijk niet veel wijzer van werden.

Dus uiteindelijk maar een kant opgelopen. Na nog een half uur lopen kwamen we bij een soort van snelweg. Volgens onze telefoon moesten we eerst nog een half uur lopen langs de snelweg voordat we bij het strand zouden aankomen. We hadden bij elkaar denk ik al dik een uur gelopen en eigenlijk hadden we er nog weinig vertrouwen in, alles zag er nogal verlaten uit. Maarja na de lange busreis hadden we even onze benen gestrekt dus dat we onze bestemming niet hadden bereikt maakten ons niet veel uit. We gingen maar even terug om bij het hotel te vragen hoe we het beste naar het strand konden komen. Bleek dus dat er geen strand in de buurt is, alleen haven en industriegebied. Agh ja, weer een leuk verhaal voor het blog.

Die avond weer terug naar het busstation, want om 23.45 zou de bus vertrekken. Uiteindelijk had de bus vertraging en vertrekken we om 01.30 ’s nachts (dus jongens, we moeten blij zijn met de NS in Nederland).

De volgende dag komen we aan in Puerto Madryn. We vallen met onze neusjes in de boter want die avond wordt er een bbq georganiseerd door het hostel, en ja ze hebben genoeg voor vegetariërs! In dit hostel krijg ik ook echt het ‘backpackersgevoel’. Er hangt een hele fijne sfeer, de bbq’s (we hebben er 2) zijn super gezellig en er zijn veel leuke mensen.

Vriendschappen
In dit hostel ontmoeten we o.a. 2 Australische meiden waar ik de grootste lol mee heb, maar we kunnen ook serieuzere gesprekken voeren en lekker chillen op het strand. Het is dan ook weer gek om na een paar dagen ‘afscheid’ te nemen, want in korte tijd deel je toch veel met elkaar. Ook merk ik dat je met de meeste backpackers luchtige gesprekken hebt over ‘waar ben je geweest, waar ga je naartoe, hoe lang ben je aan het reizen’, en na een tijdje heb ik het daar ook wel een beetje mee gehad. Want na 10 van zulke gesprekken weet ik niet meer welk verhaal bij wie hoorde en een naam weet ik heel vaak ook niet. Voor mij voelt dit een beetje… slecht? Dat vluchtige hoort er natuurlijk bij als je gaat reizen. Ik denk dat dit gevoel me vooral laat zien dat ik heel veel waarde hecht aan echte goede vriendschappen, waarin je mensen kan vertrouwen en elkaar goed kent. Maar tijdens het reizen word ik wel steeds beter in ‘small talk’, maar dat hoeft ook weer niet met iedereen. In het begin vond ik het nog een beetje wennen maar het gaat nu al een stuk makkelijker.

Puerto Madyrn
Oke verder met Puerto Madryn. Na ons eerste nachtje slapen zijn we naar Punta Loma gefietst, hier zagen we zeeleeuwen: zo speciaal! We gingen vroeg weg dus toen we aankwamen waren we helemaal alleen. Het was zo’n 17 km heen fietsen en we zijn op een paar plekjes gestopt want het is zo mooi daar, jeetje die natuur. De volgende dag lekker naar het strand gegaan, was gedaan (moet ook gebeuren he) en de volgende bestemming geboekt. Ook hoorden we dat het handig is om Machu Picchu van tevoren te boeken omdat dit snel vol is. Wij zoeken, overleggen en twijfelen maar uiteindelijk niet gedaan. We hebben een beetje een idee waar we heen willen maar wanneer we waar zijn weten we niet. En daarnaast wil ik het plannen tijdens deze reis proberen los te laten (Robin is zo trots op mij) dus heb ik zelf tegen Robin gezegd dat ik eigenlijk helemaal geen zin heb om nu al dingen (in dit geval Machu Picchu en waarschijnlijk voor april) al vast te leggen. Doen we dus niet, en we zien het daar wel, komt vast goed.

Wat we ook in Puerto Madryn hebben gedaan: met zeeleeuwen gesnorkeld!! Ah ik vond het in het begin best een beetje spannend maar wat was het leuk. Ze zijn zo speels en ze komen naar je toe en dan kan je ze aaien. Dan zwem je dus voor de kust en zie je ook zo’n grote groep zitten. Gelukkig gaan die mannetjes niet het water in, brr die zijn echt mega die beesten. Het waren alleen de vrouwtjes die naar onze groep kwamen. Het water was alleen net te koud, dus de laatste 10 minuten begon ik last te krijgen van mijn handen. Ik dacht: ik ontsnap lekker de winter in Nederland zodat ik daar geen last van heb. Na mijn chemo’s heb ik namelijk last van Reynaud: bij koud weer stroomt er geen bloed meer naar je handen en heb je weinig gevoel in je vingers en ze worden wit (ziet er heel raar uit ook). Toen ik klappertandend aangaf dat ik eigenlijk echt het water uit moest (je blijft altijd langer dan goed voor je is) was het ook tijd om te gaan dus dat kwam mooi uit. Na een half uur waren mijn vingers weer normaal en hebben we lekker op het strand opgewarmd.

Die dag erna met een kleine groep naar een National Park met pinguins gereden. Ooooh wat zijn ze leuk, echt mijn nieuwe lievelingsdieren. Zo leuk om ze te zien rondlopen. Daarna door naar het dolfijnen spotten. Wat we achteraf beetje geldverspilling vonden. Te grote groep die op een boot zit en 2 dolfijnen gezien. Beetje mwa en zo kom je er ook achter dat tijdens het reizen niet altijd de mooiste ervaringen veel geld hoeven te kosten (integendeel!!).

Die dag erna richting El Calafate, waar het een stukje kouder zou zijn. In de bus ondertussen al boek 5 aan het lezen van deze reis, dus dat schiet lekker op. Om 7 uur de volgende ochtend kwamen we aan bij onze tussenstop, meteen wat extra kleding aangetrokken en hier moesten we 5 uur wachten voor onze volgende bus. En dat wachten op de bus gaat ons eigenlijk best goed af. Een beetje buiten lopen, stretchen, zelfs wat sportoefeningen buiten gedaan haha en natuurlijk: eten.

Om 9.00 uur kwam er een bus die dezelfde bestemming had als onze bus. Dus wij dachten: chill, we nemen gewoon deze. Wij bagage inladen, kaartje laten zien en plekje gekozen (onze officiële plekjes waren natuurlijk bezet want dit was niet onze goede bus). Wij ons installeren, maar na een paar minuten kwam de chauffeur met de mededeling dat we in de verkeerde bus zaten. ‘Ooohhwww?’ zeiden wij heel onschuldig. Dus wij er weer uit, terug naar het station. Spullen weer gedumpt en ik liep even naar het toilet, maar het dames toilet was gesloten (geen idee waarom). Dus ik naar de mannen wc (van mama geleerd op vakanties, want: ‘een wc is een wc’).

Maar dan hoor ik een schoonmaakmevrouwtje achter me aanrennen en iets roepen in het Spaans. Ik ben natuurlijk een lange buitenlander dus loop gewoon door. Ik loop een wc binnen en doe ‘m op slot.

Bonst ze op de deur, dus ik doe open. Vertelt ze me dat dit voor ‘hombres’ is en dat ik er dus niet in mag. Ik brabbel wat terug dat het al ‘mucho tiempo’ duurt… en dan spreek ik de wijze woorden: ‘El baño es un baño, que si?’ Ze haalt haar schouders op, ik sluit de deur en ik glimlach: ik word steeds beter in Spaans praten.

Uiteindelijk stappen we om 12 in de bus en komen we laat in de middag aan in El Calafate. De volgende dag gaan we naar de gletsjer Perito Moreno. GIGANTISCH, wat een ding. En 3 keer gezien dat er een stuk ijs afbrokkelt en in het water valt, wat een geluid je dan hoort. Echt super mooi om dat te zien.

Als we thuis komen zijn we best kapot en chagrijnig. We komen tot de conclusie dat we even wat rustiger aan moeten reizen, want die busreizen zijn ook best vermoeiend. En we hebben tijd zat! Het mooie hiervan is dat je gedurende je reis er dus eigenlijk achter komt wat prettig werkt. Ik weet van mezelf dat ik altijd even moet wennen aan een nieuwe omgeving en beiden hebben we veel slaap nodig en goed eten (hehe) anders worden we dus chagrijnig.

Er zijn natuurlijk ook mensen die je tijdens je reis tegenkomt en die 2 dagen op een plek zijn, alles in die dagen doen wat er in de omgeving te doen is en dan weer door naar de volgende plek reizen. En dat is helemaal prima natuurlijk. Maar door zulke verhalen word ik af en toe een beetje gek gemaakt omdat wij veel meer chillen en (ikzelf) denk dan soms: ‘Voel me nu eigenlijk best een nietsnut vergeleken bij die mensen’. Uiteindelijk kom je er ook achter dat iedereen zijn of haar eigen tempo heeft van reizen, een ander budget en een andere hoeveelheid tijd. Om even voor ons te spreken: we vinden het fijn om ergens wat langer te blijven en niet alleen naar een plek te komen om ‘de dingen te doen die je gedaan moet hebben’ zodat we iets kunnen afvinken en weer door kunnen naar het volgende plekje om dat af te vinken. Maar in plaats ervan echt ergens kunnen zijn. Ik ben heel blij dat wij die luxe hebben van het langere reizen en dus langer ergens kunnen zijn. Of eigenlijk: die luxe hebben we onszelf gegeven.

(Ik was van plan om nog een week in dit blog te beschrijven maar… ik hou te veel van schrijven en ik wil ook momenten beschrijven zoals net want dat vind ik juist altijd zo interessant om over te schrijven en niet alleen over de plekken die we hebben afgevinkt 😉 )

Dus… volgende week een nieuwe blog vanuit Patagonië!

,

Next stop: Buenos Aires

 

Op 11 januari komen we aan in Buenos Aires. We stappen in een taxi die ons naar ons hostel brengt. De taxichauffeur is een beetje eng. Hij heeft een ontzettende grote snor, grote uitpuilende ogen en een raar mondje en ik denk ‘op wie lijkt die man nou?’ Vanaf de achterbank kijk ik stiekem in de spiegel. Eigenlijk wil ik niet kijken maar ik kan niet stoppen met kijken en dan gaat er een lampje boven mijn hoofd branden.

‘OSCAR! Hij lijkt op Oscar van Sesamstraat.’

En dan nog een stukje enger en dus met snor. Hij rijdt als een idioot op de weg en ik hoop dat dit niet onze eerste en laatste dag in BA is. Gelukkig komen we heel aan.

Deze keer hebben we een privékamer geboekt met een eigen badkamer, best wel fijn! De volgende dag is het 12 januari en dat is de dag dat mijn vader jarig is. Of was? Ik denk dat als ik erover praat, ik het heb over ‘is’ dus laat ik het daarop houden. Terwijl Robin beneden koffie drinkt ga ik even alleen schrijven in onze kamer en er komt een tekst uit die ik wil verspreiden op social media. Eerst stuur ik het nog even naar mama want ik wil weten wat ze ervan vindt, maar mama vindt het heel mooi en krijgt er tranen in haar ogen van. Aan de ene kant twijfel ik nog want de laatste jaren heb al genoeg drama geplaatst over dat ik ziek was, en nu dit. Maarja dan denk ik: dit is ook gewoon mijn leven. Dit is hoe mijn leven eruitziet en hoe het nu is. Ook al klinkt dit nu niet meer zo ‘gewoon’. Daarnaast haal ik er denk ik troost uit om het te delen omdat je dan zulke lieve reacties krijgt. En het is fijn om te schrijven. Én ik wil niet geheimzinnig doen over de zelfdoding van mijn vader, ook al klinkt het nog wel steeds heel onwerkelijk en heb ik nog niet echt het idee dat hij dood is. Dan kijk ik foto’s op mijn telefoon en dan lijkt het nog onwerkelijker te worden.

Oke, 12 januari doen we het rustig aan. We gaan een stuk lopen, richting Ninina Bakery, deze plek kreeg ik als tip: lekker eten en taart. En eigenlijk wil ik ook wel taart eten op papa’s verjaardag. Het eten is echt top! Het voordeel van een stad is dat je veel meer opties hebt voor vega’s en daar ben ik heel blij mee. Die dag erna maken we een georganiseerde fietstocht door het zuiden van BA, o.a. de buurt La Boca waar we naar een heel leuk plekje gaan waar van alles aan de hand is. La Boca is ook de ‘slechtste buurt’ van BA dus het is fijn dat we dit dmv deze fietstocht kunnen zien. Het wordt niet aangeraden om er ’s avonds met z’n tweeën te lopen. De organisatie, BA Bikes, is vlakbij ons hostel en een hele leuke organisatie want ze geven ons allerlei tips. Die dag erna lopen we naar de begraafplaats La Recoleta. Dit maakt ontzettend veel indruk op me. Het zijn eigenlijk kleine huisjes (nouja sommige behoorlijk groot) waar overledenen in liggen en waar je dus ook in kan lopen als familie (de huisjes zitten op slot) maar je ziet de kist of kisten wel liggen als je door de ramen kijkt. Wat ik vooral bizar vind, is dat je veel mensen op een matrasje op straat ziet liggen (echt véél in sommige buurten, jeetje zeg) en dat overledenen een heel huis hebben!? Heel scheef. We bekijken ook het ‘huisje’ van Eva (Evita) Peron, waar zelfs een rij voor staat en waar mensen selfies maken… waar ik dan weer een beetje een raar gevoel bij krijg. Ook toeristen die poseren voor een graf met een hand in hun zij of Duitsers die luid aan het bellen zijn op een begraafplaats… Dan heb ik toch bijna de neiging om ze even op hun schouder te tikken.

Na dit bezoek lopen we nog door de wijk, eten we het lekkerste ijs ooit en ’s middags neem ik een interview af in het hostel (een beetje werken tijdens het reizen). En ik merk dat het best fijn is om ook even met je werk bezig te zijn tijdens het reizen. ’s Avonds eten we steak. Ja ik ook. Het schijnt 1 van de beste steakrestaurants te zijn in BA, dus ik denk: oke ‘once in a lifetime’. Ook al denk ik er niet veel na tijdens het eten, ik kan niet meer zo erg genieten van de smaak van vlees, of minder. Robin vindt het lekker maar is niet helemaal om. Ook omdat als je ‘rare’ bestelt, je medium krijgt (Oom Peet deed dit beter op de bbq!) Naast ons zitten 2 mannen (letterlijk naast ons want de tafeltjes staan dicht op elkaar). Het is een Engels stel, die denk ik eind 50 zijn, en waar we de hele avond mee praten over van alles en nog wat. Heel gezellig! Die dag erna hebben we een chill dag (want regen) en schrijf ik verder aan het interview. De volgende dag huren we zelf een fiets en, vooruit, gaan we naar een ander steakrestaurant dat er heel goed uitziet dus dat belooft wat. We gaan er ‘s middags eten, en zitten buiten op een topplek! We bestellen een fles rode wijn en ik probeer (zeg ik) mijn laatste steak. Maar ik bestel ook groente erbij en die zijn zo ontzettend lekker! Op een hele speciale manier klaargemaakt, nog nooit zoiets geproefd. Het vlees is beter dan de vorige keer maar toch had Robin meer verwacht (haha) en was het opnieuw niet rare. Hij is een klein beetje teleurgesteld en ik heb zo’n plofbuik dat ik denk dat ik de komende drie uur niet meer kan opstaan.

Oja nog iets leuks, ik zie veel mensen met quotes op hun shirt, bijvoorbeeld:

‘Hotter than hell’… Ok.
En op dinsdag zie ik iemand lopen met het shirt: ‘Mondays are for fresh starts’.
Ik vind het geweldig om te kijken wat er op shirts staat. Dan bedenk ik me: Wie maakt er zo’n shirt? En…: Wie koopt er zo’n shirt?! Of denken mensen daar niet zo over na? Anyway, ik ga proberen meer quotes te onthouden want sommige zijn echt hilarisch.

 

SPAANS PRATEN

Oja, Spaans praten. Het ding is: Anouk, bange poeperd, moet gewoon Spaans praten en niet meteen in het Engels beginnen.

Oom Peet zei al: gewoon in het Spaans praten, als ze in het Engels terug praten gewoon in het Spaans blijven praten. Na een paar dagen toch even die drempel over en gewoon proberen. Als ik nu een gesprek begin, zeg ik vaak dat ik een beetje Spaans praat en dat ik wil oefenen en als ze dan nog ‘muy rapido’ gaan praten dan vraag ik of ze wat langzamer willen praten. Want dat is vaak het ding: die mensen praten zo snel en onverstaanbaar. Lezen gaat namelijk wel goed. Maar ik moet zeggen: valt me best tegen wat ik nog kan van het Spaans praten. Ook beetje last van blackouts denk ik… maar gewoon blijven oefenen! I’ll get there.

In BA gaan we ook naar de wijk San Telmo, dat is leeeeuk joh! We drinken een koffie op een overdekte markt, een soort La Boqueria in Barcelona maar dan veel kleiner en veel minder druk. En zonder de vislucht, haha. We lopen hier ongeveer vijf minuten en dan hoor ik het nummer dat werd gedraaid bij papa’s uitvaart: Follow you, Follow me. Ik stop en kijk Robin aan. Na 10 sec is het alweer afgelopen maar ik krijg een rilling over me heen. Ik kende dit nummer niet voor de uitvaart en nu hoor je het in Buenos Aires? Ik krijg tranen in mijn ogen. We lopen verder en 5 minuten daarna hoor ik: Uptown Funk, en zie ik papa alweer helemaal dansen op het podium. Papa verzorgt de muziek vandaag.

Closed Door Restaurant
Uiteindelijk blijven we 1,5 week in BA, waarin ik nog wat werk, we lekker chillen, winkelen (2 nieuwe petjes gekocht want dat is echt onmisbaar! Verder niets gekocht, echt waar) En we gaan naar een Closed Door Restaurant. Ik hoorde dit via een vriendin van me die in BA geweest was. Een ‘geheim’ restaurant waar je van tevoren moet reserveren (dus dit hadden we gedaan), we kregen een adres door en daar belden we aan. Er deed een meisje open en we werden door een tuin naar een soort charmante loods gebracht waar allemaal antieke spullen stonden en 8 tafels. Niet alleen tafels, maar ook banken als tafels, live muziek en je kon er rond lopen en antieke spullen kopen. Heel intiem, een vast menu en heerlijk eten. Echt een aanrader en we dachten dat het duur zou zijn maar uiteindelijk viel het best mee. Ik ben weer lekker bij met mijn verhaal want dit was een week geleden…

 

En nu verder naar… Patagonië.

 

In de wijk San Telmo

 

Het Closed Door Restaurant

 

, ,

Christmas in Brazil with the family

Joeheee, we zijn bij mijn oom aangekomen (en ik loop een beetje achter met schrijven want dit is een maand geleden, maar hier was ik gebleven). Hij wacht ons op (nadat we een uur vertraging hadden en hij dus al een uur gezellig op ons aan het wachten is.) En eigenlijk mogen niet-reizigers niet naar het platform waar reizigers aankomen maar mijn oom (ik ga hem meteen even bij zijn naam noemen, Peet) zegt dat hij zijn nichtje komt ophalen en dat ze geen Braziliaans kan dus dat hij naar beneden moet. En ja, dat kan hoor. Sowieso is het mooi om te zien hoe deze grote, blonde man met de Brazilianen omgaat en dat ik het idee heb dat dingen hem altijd lukken als je een grote lach op je gezicht zet en overal simpelweg naar vraagt. Maar eerst een beetje small talk in Brazilië, en daarna pas vragen wat je wilt. (De small talk is heel belangrijk, benadrukt mijn oom. Dat heeft hij wel geleerd de afgelopen jaren. Terwijl hij zelf ook een echte Hollander is die alles direct vraag).  

Als we die avond bij Peet thuiskomen heeft hij quinoa met groente gemaakt. Ik voel me een koningin. Peet kan echt goed gezonde koken, dus ik was heel blij. Ook heeft hij allerlei soorten fruit gehaald (van sommigen nog nooit gehoord) dus leuk voor het ontbijt!

In de dagen die volgen maken we een wandeling door de stad Campinas, gaan we naar een shoppingmall en maken we een fietstocht (OMG heftig die tocht, we hebben de filmpjes maar die laat ik maar niet zien, hihi.) Leuk om deze dagen met mijn oom op te trekken want eerlijk gezegd wist ik niet zo goed wat voor persoon hij eigenlijk is. Sinds 8 jaar woont hij namelijk in Brazilië. Dus ik leer hem beter kennen, we gaan naar Braziliaanse feesten (waar ik echt mijn ogen uitkijk maar dat later) en ik zie ook waarin hij op mijn moeder lijkt (en dat vind ik dan weer grappig om te zien).

Braziliaanse feesten

Ja echt, hier wil ik het even over hebben. Want we lopen dus zo’n Braziliaans feest binnen en ik ben op mijn slippertjes een lange jurk, mijn haar net gewassen en een knot op mijn hoofd en zonder make-up (echt heerlijk dat reizen zonder make-up). Maar dan kijk je dus om je heen en dan voel je je best ‘underdressed’ en vaak ook lang. Vooral als je ziet wat voor palen vrouwen dragen en ik dan nog een kop groter ben. Even terug naar hoe de Brazilianen eruit zien: Echt veel vrouwen hebben iets aan hun borsten en/of billen laten doen. In Nederland wordt er ook weleens wat aan borsten gedaan, maar ik ken eigenlijk niemand in mijn omgeving die dat heeft laten doen (of van plan is om te doen). En zo botst een meisje tegen mij op en denk ik ‘Hu, wat is dit hard!…’ Ook weer wat geleerd.
En die billen zien er soms best gek uit als ze bijgevuld zijn. Ik ben er beetje van gefascineerd eigenlijk. Omdat het onnatuurlijk staat dat je echt denkt: Hu, maar iedereen ziet toch dat dit niet echt is? Of is dat de bedoeling?
En dan de make-up. Vrouwen van mijn moeders leeftijd echt helemaal onder (ook van mijn leeftijd trouwens) en mini jurkjes. Ja aghja gelukkig mag iedereen zelf weten wat hij of zij draagt en daar ben ik ook echt helemaal voor maar ik sta toch ook echt mijn ogen uit te kijken. (Maar misschien zal het wel aan mij liggen 😉 )

Status

Mijn oom en zijn vriendin hebben me ondertussen ook verteld dat status heel belangrijk is in Brazilië. Zo mogen onze drankjes niet op een statafel staan waar de drankjes van 2 andere mannen staan. Er wordt dus een nieuwe statafel gehaald waar wij onze drankje op kunnen zetten. Ik snap de situatie niet helemaal en vraag ernaar. De vriendin van mijn oom vertelt dat 1 man van de tafel zei dat ze niet daar hun drank konden neerzetten. Ze willen geen andere mensen erbij. Ik moest er een beetje om lachen. Hu?

Ik vind het trouwens, zoals je hierboven ziet, leuk om situaties te beschrijven in andere culturen. Ik denk dat ik dit leuker vindt dan gedetailieerd beschrijven hoe een stad eruit ziet!

En dan… Komen mama en Sven op eerste kerstdag aan. Iets dat ik niet eerder op dit blog had gezet omdat ik dit beetje geheim wilde houden en niet met bloggen wilde bezig zijn op dat moment.

De familie in Brazilië ging ongeveer zo: toen papa was overleden zei ik tegen mijn oom en mama of ik niet wist of ik nu met kerst in Brazilië wilde zijn. Waarop mijn oom zei: “Dan komen mama en sven toch naar Brazilie!?” Dit had ik stiekem zelf ook al een keer tegen mama gezegd maar de eerste week na het overlijden had mama wel wat anders aan haar hoofd (en logisch ook). Toen eind september zaten mama en ik op een terras en was ik aan het pitchen waarom ze echt naar Brazilië moest komen met Sven. Ik merkte ook dat mama er een beetje stil van werd en dat zag ik. “Ik moet ophouden met pushen he!?”, zei ik. “Ja ik moet er echt nog even over nadenken… En ik wil wel echt met Sven!” Die middag appte ik Sven met het plan of hij geen vrij kon krijgen van zijn werk. Maar ik liet het plan ook even rusten bij mama. En ik denk zo’n 3 weken later… was de knoop doorgehakt.

En echt even kwijt: Super trots op mama dat ze dit gedaan heeft. Sowieso hoe ze dit allemaal doet. Natuurlijk is het ook moeilijk en de pijn van dit verlies moet je ook toelaten (ben ik van mening), maar om daarnaast ook van dingen te genieten en dingen te blijven ondernemen vind ik echt goed. Juist die combinatie van dingen doen en tijd nemen voor jezelf: pff petje af. (verder naar kerst)

 De kerst brengen we door met de familie bij mijn oom. Op de 28e rijden we naar Itamambuca, een klein kustplaatsje waar we een week verblijven. We gaan surfen – ah dat is zo leuk he! – kanoën, wandelen naar watervallen en chillen op het strand. Ook vieren we oud en nieuwe op het strand, erg bijzonder.

Oja nog een leuke situatie: mama en ik willen ijs halen op het strand. We kiezen een ijsje uit en geven de man geld. Maar de man heeft geen wisselgeld en vertelt ons met handen en voeten dat we nog een ijsje moeten nemen en dan is het oke. Nou, dan moet je vooral mama en mij hebben (haha ik moet weer lachen om de situatie). Want wij zeggen dat dat natuurlijk niet kan. Hij moet wisselgeld hebben als hij ijs wil verkopen (NL-logica  toch?) Dan komt Robin en hij wilt ook ijs. We gebaren en praten opnieuw hoe de rekensom nu is, maar de man snapt het maar niet. Uiteindelijk blijkt hij het te snappen, en verhit (van de zon en de discussie) lopen mama en ik terug, maar later kunnen we er toch wel hard om lachen. Wat een flappie. Oké ja ik ben nu weer aan het lachen maar ik weet niet of het grappig is voor de lezer.

Het kerst en oud en nieuw gevoel heb ik niet zo. Ik denk door de compleet andere setting. Maar dit vind ik niet erg, want erg leuk is het wel. Na een week vertrekken we met z’n vijven naar Ihla Bella, een eiland. En we zijn niet de enige… het is DRUK als je van het vaste land naar het eiland wil komen. Gelukkig heeft Peet van tevoren een ticket gekocht waardoor we in een aparte rij kunnen staan en binnen 3 kwartier op de boot staan. Waarom meer Brazilianen dat niet doen, snap ik niet want ik denk serieus dat andere mensen wel 6 uur of langer in de rij hebben gewacht (misschien ook weer NL logica?).

Op het eiland Ihla Bella maken we een wandeltocht. Als we ergens langs een watertje stoppen, zien we een blauwe vlinder en mama zegt: “Daar gaat papa”. Ik kijk toe en opeens komt er nog een blauwe vlinder bij fladderen. Romantisch zeg ik: “Kijk, twee blauwe vlinders!”… “Papa met zijn nieuwe vriendin”, zegt mama droog en mama en ik proesten en grinniken tegelijk.

Na Ihla Bella zijn we nog 1 nachtje bij Peet thuis en dan vliegen we met zijn 4’en (zonder oom) naar de Iguazu watervallen waar we onze laatste dagen samen hebben. Gek ook om weer afscheid te nemen van mijn oom maar terugkijkend op een superleuke tijd!

Watervallen

De watervallen zijn echt FANTASTISCH. Wat een water zeg. En dat het gewoon 24/7 blijft doorstromen. Klink misschien logisch maar als je het ziet, whoohoo. Ja echt een aanrader. Zowel de Braziliaanse als de Argentijnse kant. En we eten 2 avonden in hetzelfde restaurant in het plaatsje Iguazu aan de Braziliaanse kant. Echt een TOP restaurant (anders eet je er geen 2 avonden). Superaardige bediening, spreekt Engels en hebben vega opties, die ook nog lekker zijn. Pluspunten voor Sven en mij. En je kan er accessoires kopen die lokale kunstenaars maken.

Na 3 nachtjes gaan Robin en ik verder met onze reis, we vliegen naar Buenos Aires! De stad waar ik altijd al heen wilde jeeeeeej! En Spaans praten! Oke dat voor de volgende keer anders wordt het wel erg lang…

, ,

Amazing city: Rio de Janeiro

Allereerst hoop ik dat jullie heerlijk kerstdagen hebben gehad en een gelukkig nieuwjaar. In het warme Brazilië had ik niet echt een kerstgevoel, ik denk omdat je in een totaal andere setting bent dan anders. Maar dat maakte het zeker niet minder leuk. Eerst nog even wat er verder in december gebeurde (al een tijdje niet geblogd) en de volgende keer over naar Oud & Nieuw en kerst!

Terug naar het vervolg op het eerste blog van Brazilië… De dag na de boottocht in m’n eentje (ahhhw wat klinkt dit zielig 😉 ) voelde Robin zich weer wat beter en besloten we te voet naar een droomstrandje te lopen: helder blauwe zee en wit zand, genaamd: Lopes Mendes. Daaraan voorafging een beklimming door de jungle. Zo ontzettend mooi, zoveel groen! Robin had zijn camera bij zich dus op ieder hoekje moest gestopt worden om wat beelden te schieten. Na een tijdje was ik daar wel klaar mee en dit is op sommige beelden ook terug te zien haha! Op het moment misschien wat minder omdat het 2 x zo lang duurt om ergens te komen, maar daarna heel leuk om terug te zien. Echt een heerlijke dag gehad omdat je lekker actief bezig bent en je dit combineert met chillen op een strand. En vanaf het strandje gingen er weer bootjes terug naar ons startpunt.

De dag erna voelde Robin toch wel even dat hij nog niet de oude was en die dag ervoor een behoorlijke klimtocht had gehad dus hebben we het rustig aan gedaan. Hij slapen en ik kon even werken (want dat doe ik tijdens onze reis ook een beetje).

Mocht je ooit naar Brazilië gaan, sla het mooie eiland Ihla Grande dan niet over! Super om te combineren met Rio de Janeiro, waar we daarna heen gingen. Eenmaal aangekomen in Rio de Janeiro zijn we meteen richting het ziekenhuis gegaan, aangezien Robin nu al een week ziekjes was en we toch wilden weten wat er nu precies aan de hand was. In het ziekenhuis kwamen we erachter dat hij een bacterie had in zijn holtes (neus, oor en keel). Hij kreeg antibiotica, plus nog een reeks andere pillen en sprays. Verder voelde hij zich wel weer oké in vergelijking met een paar dagen geleden dus konden we wel de stad verkennen.

Als we terugkomen in het hostel heb ik een praatje met een Zwitsers meisje, we hebben meteen een klik en ze vraagt of wij vanavond mee gaan naar een straatfeest. Daar hebben wij wel zin in! Rond 21.30 uur stappen we een Uber in (die zijn hier trouwens echt goedkoop. Voor een ritje van een half uur betaal je 24 reaal, dit is zo’n 6 euro en dan delen met z’n vieren… best gek als een bus Pringles (de chippies) weer 16 reaal kost!)

Tijdens het ritje vraagt de chauffeur (ik schat hem begin 20) wat we gaan doen. Hij spreekt geen Engels dus we communiceren via Google Translate. Als hij snapt waar we heen gaan en wat we gaan doen begint hij druk te typen op zijn telefoon. Dat het ‘very very dangerous’ is. En dat we echt moeten uitkijken daar. En als het afgelopen is, we meteen weer een taxi terug naar het hostel moeten pakken. Tijdens de rit wijst hij naar buiten, we zijn omringd door favela’s dus doe echt voorzichtig! Ik krijg een naar gevoel en wil het liefst naar het hostel. In het Nederlands zeg ik tegen Robin: ‘Als het niet goed voelt, gaan we meteen weer terug hoor!’ Even later zeg ik tegen mijn nieuwe vriendin dat ik het niet weet en ze spreekt uit dat ze het ook niet zo goed weet. Er is nog een jongen bij ons in de Uber, mijn nieuwe vriendin kent hem van het hostel en hij komt uit Parijs. Ik vind hem een beetje een binkie, laat ik hem zo maar noemen. Bij de plaats van bestemming stappen we uit de Uber en zien we 2 politiewagens voor een straat staan. We lopen de straat in en we voelen meteen dat hier wel een goede sfeer heerst. Ik kijk Robin aan en zie dat hij ook relaxt is dus ik heb er wel vertrouwen in.

Het straatfeest is eigenlijk 1 straat met een paar kleine standjes waar je eten en drinken kan kopen (waar je je verder niet al teveel bij moet voorstellen maar wat het juist leuk maakt!) De straat is vol met mensen en ergens achterin de straat hoor je luid gezang en instrumenten maken muziek. We lopen naar het hoopje mensen wat in een kring ergens omheen staat. We zien een lage tafel in het midden met daaromheen zo’n 5 mannen die muziek maken, het publiek eromheen zingt luid mee.

We hebben nog niet gegeten dus we besluiten eerst wat te eten voordat we een drankje bestellen. Er is hier vlees én vlees. Ideaal voor een vegetariër zoals ik. Dus ik besluit toch maar vlees te eten ipv nog meer trek te krijgen. Want als ik niet eet, word ik een draak en daar wordt niemand blij van. Ik probeer er niet te veel bij na te denken en we eten een broodje hamburger. Daarna snel een caipirinha om de smaak weg te spoelen. Ik neem de eerste paar slokken van de Braziliaans cocktail en voel de alcohol door mijn hele lichaam. Ik zie dat mijn nieuwe vriendin de alcohol ook meteen voelt, en we moeten lachen. Wat is dit sterk! De eerste voelen we al, maar toch besluiten we een tweede te nemen want twee cocktails kunnen we toch wel drinken?

Mijn nieuwe vriendin en ik hebben samen de grootste lol en ik krijg het gevoel dat we elkaar al veel langer kennen. Ik merk ook dat ik het echt fijn om op zo’n avond even een vriendin te hebben, dat ik dat echt even nodig heb. Vooral ook iemand waarmee het zo goed klikt. Ik zou het liefst die grappige momenten hier willen beschrijven maarja, zoiets als: had je bij moeten zijn.

Robin komt die avond (heel heel heel toevallig) een Braziliaanse kennis tegen uit Amsterdam, zonder dat ze van elkaar wisten dat ze er waren. Echt bizar toch? Of all places.

Deze kennis waarschuwt Robin: ‘Moet je niet bij Anouk gaan staan? Die Brazilianen zijn echt sexmachines!’
Robin lacht en zegt: ‘Nee hoor Anouk redt zich wel.’

En dat vind ik nu zo chill van ons, want tijdens zo’n feest staan we niet in elkaars nek te hijgen en blijven we niet hand in hand naast elkaar staan (iedereen zijn ding natuurlijk). We hebben lol, laten elkaar vrij, maar tijdens deze avond weten we wel van elkaar waar we zijn. Als ik opeens een kus op mijn rug voel en daarna 2 handen die me bij mijn heupen vastpakken, zie ik dat dit Robin niet is. Ik kijk achterom, pak zijn handen en zwiep ze naar achteren en zeg: NOOO! Daarna draai ik me weer om en dansen mijn vriendin en ik weer verder. De man druipt af. Ik vind het fijn om in zo’n situatie zelf de controle te hebben. En ik denk dat als je meteen laat zien, zonder twijfels, dat je dat niet wilt zo’n man 9 van de 10 keer wel wegblijft. En is hij echt lastig, dan loop ik wel naar Robin of heeft hij in de gaten dat er iets niet goed gaat. Maar inderdaad ja, die Brazilianen laten er geen gras over groeien. Sommigen kijken je aan met een blik alsof ze je gaan opeten, brrr.

Terug naar het straatfeest: WAT EEN FEEST! Niet normaal wat een sfeer er hangt. Zo ongedwongen, zo vrolijk! Echt 1 van de beste avonden van mijn leven. Als de muziek rond 01.30 stopt besluiten Robin en ik naar huis te gaan. Mijn vriendin wil nog heel graag blijven, binkie ook. Ik vraag nog eens of ze het zeker weet, maarja uiteindelijk bepaalt ze dit natuurlijk zelf. Robin en ik stappen in een Uber en we kijken terug op een super leuke avond. De volgende ochtend word ik wakker en voel ik na heeeel lang een mega, mega kater. Oei oei oei. Zo eentje dat je echt niks kan. Ik besluit op dat moment NOOIT meer caipirinha’s te drinken. Maar ik begrijp ook best dat als je normaal niet zoveel drinkt en nu mega sterke cocktails drinkt, je dat de volgende ochtend heel goed voelt. Toch had ik dit niet willen missen. We lopen die middag door de stad en gaan even naar het strand en eten sushi. (Eigenlijk doen we verder heel weinig en dat vind ik best zonde voor als je in Rio bent… maarja we hebben een heerlijke avond achter de rug.)

De volgende dag hebben we een tour geboekt en we krijgen in 1 dag al de highlights van Rio de Janeiro te zien. Eigenlijk vinden we het een beetje toeristisch, in zo’n mini busje met toeristen de hele stad doorrijden. Maar het blijkt super handig en leuk te zijn om zo de stad te verkennen (vooral als dit al meteen je laatste dag in Rio is…) Plus je leert ook nog eens wat over de geschiedenis van de stad.

En wat is Rio de Janeiro een mooie stad! We hoorden zoveel wisselende verhalen maar wat ontzettend balen dat we niet langer kunnen blijven. Natuurlijk moet je uitkijken maar we hebben ons geen moment onveilig gevoeld, we zijn eerder ‘bang’ gemaakt door anderen.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar het station van Rio de Janeiro. We hebben een busrit geboekt die ons van Rio naar Campinas brengt. De busrit duurt ongeveer 7 uur. De bussen zijn hier heerlijk! Maar echt, beter dan een vliegtuig. Grote stoelen, heel veel beenruimte, airco en nog een tussenstop. Doe mij maar vaker zo’n bus!

In Campinas (een uurtje van Sao Paulo) woont mijn oom en daar gaan we kerst en oud en nieuw vieren. En… we krijgen speciaal bezoek uit NL, maar dat voor het volgende blog!

FIRST DAYS IN BRAZIL

Eindelijk weer een blog na zo’n lange tijd. Op mijn vernieuwde website (waar nog de laatste puntjes op de i moeten worden gemaakt, maar daarna af is. En ik kon gewoon niet wachten om te bloggen). Deze keer vanuit een ander land. Wat zeg ik je? Een ander continent! Want we bevinden ons op dit moment in Brazilië. De afgelopen dagen had ik al wat geschreven dus het wordt een laaaang blog. Maar eerst even de status van nu.

ZIEKENBOEG
Op dit moment zijn we in Ihla Grande, een eilandje vlakbij Rio de Janeiro. Hiervoor waren we in Paraty, waar Robin ziek is geworden. Eerst had hij flinke koorts waardoor we nog twee dagen langer in Paraty bleven. Toen Robin zich weer redelijk voelde zijn we doorgereisd naar Ilha Grande. Deze plek leek ons geschikter voor hem om helemaal beter te worden. Ontzettend veel natuur en hier rijden geen auto’s. In ons andere hostel waren ze net bezig om een asfaltweg te leggen voor de deur dus dit was ook niet erg prettig. Met Robin gaat het weer beter, hij heeft geen koorts meer maar is nu ontzettend verkouden en last van zijn keel. Na een paar dagen zustertje te zijn geweest zei Robin gisteren tegen me: ‘Ga jij nou maar weer wat leuks doen, anders ben je ook alleen maar hier.’ Verder kan ik nu ook niet veel meer voor hem doen dus ben ik gisteren naar prachtige strandjes geweest met een boot. Vond ik wel even spannend, want ik ging dus alleen. Dat was wel even wennen omdat ik nog nooit echt een activiteit op vakantie alleen had gedaan. Maar ik heb het ontzettend leuk gehad! Eigenlijk is het ook best fijn om even alleen over stranden te lopen, maar ik heb ook nieuwe vrienden voor een dag gemaakt dus dat was ook gezellig (ook al had ik dit natuurlijk liever met z’n tweetjes gedaan… maarja wat niet gaat, dat gaat niet!)

BEST WEL WENNEN
Daarnaast moest ik best wel erg wennen aan dit backpack leventje. Ik ben sowieso iemand die altijd even moet acclimatiseren. Het lopen met zo’n dikke tas op mijn rug gaat op zich wel prima (al weegt mijn bagage bij elkaar zo’n 1/3 van mijn eigen gewicht, dus ik moet denk ik toch nog even kijken hoe ik dat ga doen. Soms heb ik het idee ‘waar gaat die tas heen met dat meisje’. Of dat als ik even voorover buk dat ik bang ben dat die thuis over mijn hoofd kiepert en ik in de lucht lig te spartelen met mijn beentjes, dat zie ik dan voor me. Gebeurt niet hoor mensen, wees maar niet bang).

De eerste nachten sliepen we in Sao Paulo in een prachthuis, was wel zo fijn om te beginnen. Maar omdat ik nog nooit eerder heb gereisd als een backpacker wilde ik ook graag proberen hoe dat nou is, slapen in een dorm met allemaal andere mensen. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Mama zei van tevoren al: ‘Nou ik moet nog maar kijken hoe jij dat vindt, dat backpacken. Jij bent toch wel een luxepoes.’ Dat vond ik nou best wel meevallen. Maar toen ik in het hostel in Paraty aankwam dacht ik soms (oke best vaak): Iehl dit is vies. En dan wil je koken en is die pan half krom. Of een deur die je opendoet en ik me rot schrik van het haperende geluid dat die maakt. Of dat je in een plastic stoel zit en denkt ‘oke volgens mij breekt dit ding zo in tweeën’, of dat als je aan een kraan draait, het wel zo praktisch is dat er water uitkomt. Want daar is een kraan toch tenslotte voor gemaakt? (later hoorde ik van Robin dat je nog even wat langer moest draaien aan die kraan, dan werkt ie wel). Oja en dan nog de deurkrik die losging toen ik de deur probeerde dicht te doen. Dit waren allemaal gedachten de eerste dag/ nacht in het hostel van Paraty…

Maar nee, luxepoes vind ik mezelf niet. Maar ik vind het dus wel fijn als alles het gewoon doet en als het dan nog schoon is, ben ik helemaal blij. Maare, ja dat is dus niet altijd en al helemaal niet het komende half jaar. En ik vind het juist een uitdaging dat ik hier ontzettend aan moet wennen. En dat ik het niet meteen allemaal geweldig vond in het begin. En daar ben ik dan ook heel eerlijk in. Maar ik moet zeggen dat zo’n kromme pan en een gekke kraan best wel snel wennen en dat het daarna allemaal prima was. Dat ik het ook mooi vind hoe je je als mens zo snel kan aanpassen en in een ander soort ritme komt.

Scheelde misschien ook dat de eerste nacht een beetje vreemde jongens in onze dorm sliepen. Alsof er op hun hoofd stond: PRAAT NIET MET MIJ! Als je iets vroeg, dan kreeg je een bot, kort antwoord terug. Ik snapte er niks van!? Backpackers waren toch gezellig, open minded enzo? Er kon geen goedemorgen vanaf. Terwijl ik ’s ochtends vaak meteen wil praten. Maar goed misschien ook wat minder geluk met de mensen die we tegenkwamen.

Ook heb ik de eerste dagen de ogen uit mijn kop gejankt omdat ik papa zo verschrikkelijk mis en dat juist nu eruit komt, nu er ruimte voor is en je niet constant aan het doorgaan bent. Dan zie ik dat ongeregelde zooitje bedrading door de straten van Sao Paulo en dan denk ik: dit had papa moeten zien, hij had gek geworden! Hij had met zijn handen in zijn zij naar boven gekeken en zijn hoofd geschud en iets gezegd van: wat een zooitje. Of dan zie je zo’n leuk live bandje en dan denk ik: ik zie papa hier al helemaal op dansen… met zijn armen een beetje wijd en zijn schouders op en neer (dit doen Sven(broertje) en ik soms nog na).

En nu even wat we de afgelopen week hebben beleefd
Als we aankomen op het vliegveld van Sao Paulo zien we al snel Robin’s backpack op de band verschijnen, maar die van mij… die komt maar niet. Als de band eenmaal stopt en er geen nieuwe bagage meer komt is het duidelijk: die van mij zit er niet bij.

Maar van Robin’s moeder hebben we een handige gadget gekregen, Tile heet het. Dit installeer je op je telefoon en je stopt een klein vierkantje in je bagage. Zodra je bagage kwijt is (hé, laat mij dat nou precies overkomen) kun je met bluetooth via je telefoon kijken waar je bagage is. En ja hoor, deze handige gadget laat zien dat mijn backpack vlak in de buurt moet zijn, gelukkig is het dus niet in Parijs blijven hangen. Ik ‘bel’ de handige gadget, maar ik hoor geen geluid, wel krijg ik een signaal dat mijn bagage dichtbij is… Ik blijf rondkijken maar kan mijn backpack niet vinden. Dan gaat Robin zoeken, en ja hoor, hij vindt mijn tas.

Ondertussen is het 20.30 uur in Sao Paulo (23.30 in Nederland) en zijn we aardig moe. Als we door de douane heen lopen, zien we een meneertje staan met het bordje: ‘Anouk Arkesteijn’ (eigenlijk wilde ik daar een foto van maken, maar het gaat allemaal zo snel en ik ben zo blij dat mijn backpack terecht is dat de foto uiteindelijk niet is gemaakt).

In Nederland hadden we voor de aankomst al een taxi geboekt zodat we niet met ons vermoeide hoofd en dikke tassen door de stad hoefden te zeulen. De taxi brengt ons naar een AIRbnb adres in Sao Paulo waar we 3 nachten gaan verblijven. We worden super vriendelijk ontvangen door een vrouw (ik dacht eerst dat ze van mijn leeftijd was, maar ze blijkt 10 jaar ouder dus ik noem haar toch maar een vrouw). In een prachthuis! Heel fijn om onze eerste dagen hier te zijn. De volgende ochtend maak ik een filmpje van dit prachthuis om het thuisfront te laten zien dat we hier helemaal goed zitten. Na het versturen van de filmpjes valt mijn telefoon om de 30 seconde uit en wordt ie heel heet. ‘Ohnee, eerst mijn bagage en nu dit weer!’ Mijn laatste vakantie was er ook al een telefoon van mij mee gekapt dus ik kreeg een soort van flashback. Ik besluit mijn telefoon uit te zetten en we gaan eerst op ons gemak de arty wijk Vila Madalena verkennen.

VEILIGHEID
In Nederland werden we al gewaarschuwd voor deze ‘gevaarlijke’ stad: ga ’s avonds niet meer de straat op, wees voorzichtig, en kom niet in afgelegen straatjes. Iedereen had wel een mening over Brazilië/ Sao Paulo. Na een tijdje werd ik er een beetje moe van. Het is goed om te weten dat je voorzichtig moet zijn, maar we willen niet geleid worden door angst. Uiteindelijk hebben we 2 dagen Sao Paulo verkend en we hebben ons niet onveilig gevoeld in Sao Paulo. Echt kapot van de stad, zijn we ook niet. De wijk Vila Madalena is leuk met de gezellige tentjes en kleurrijke muurschilderingen maar in een andere wijk was het vooral erg druk. Deze straten leken een beetje op die van New York New York qua grote gebouwen, maar dan een stuk viezer, ja en toch wel anders. Prima om het gezien te hebben maar niet per se een MUST SEE. Daarnaast zijn we er allebei wel over uit dat we heel veel behoefte hebben aan wat meer rust, meer natuur.

VOGELKAK
Na een dag Sao Paulo komen we thuis. Ik zet mijn telefoon weer aan en ja hoor, nog steeds dezelfde problemen. Ik word chagrijnig, want laat ik op de terugweg naar het prachthuis ook nog vogelkak op mijn hoofd krijgen. Een beetje beginnerspech misschien? Op internet zoek ik op wat het probleem met mijn telefoon kan zijn, uiteindelijk blijkt het met een update te maken te hebben en niets met de hitte in Sao Paulo: gelukkig maar. Na de update geïnstalleerd te hebben, kan ik weer vrolijk gebruik maken van mijn telefoon.

De laatste avond van ons verblijf in Sao Paulo gaan we uit met onze gastheer en –vrouw. Want, zeggen zij: in Sao Paulo kom je niet voor de stad, maar voor het nachtleven. We gaan naar een surfbar met een skatebaan in de bar – nog nooit zoiets gezien – en er speelt een live band.

De volgende ochtend gaat om 6.00 de wekker en zijn we een beetje brak als we met onze dikke tassen naar de metro lopen, maar loopt alles top! We zijn ruim op tijd voor de bus die ons naar Paraty brengt. Echt een fijne bus! We zitten vooraan en hebben veel beenruimte, onze benen kunnen we helemaal strekken. En dan ook nog 2 tussenstops onderweg.

In Paraty is het de eerste drie dagen bloedje heet weer. We verkennen het stadje een beetje (ga even googlen, is zo leuk om te zien!) en we drinken Caiprinhia op het stand. Deze typische Braziliaanse cocktails zijn heuul sterk en een beetje aangeschoten gaan we weer terug naar het hostel. We doen lekker rustig aan deze dagen en dat is het fijne van reizen. Niks moet, allen kan en er is ruimte voor spontaniteit. Robin is daar heel goed in, bij mij gaat alles vaak gepland. Ik vind plannen ook gewoon leuk. Heerlijk om die hostels te zoeken op internet en het beste plekje te kiezen. Maar het is ook fijn om je te laten leiden door de dag.

Vandaag is het weer 32 graden. Begin van de dag schijnt de zon volop en rond de middag wordt het vaak wat bewolkter, en dat is best fijn. We hadden verwacht dat we dit weekend in Rio de Janeiro zouden zijn maar met Robins gezondheid is dit niet zo’n goed idee. Tot en met maandag blijven we in Ihla Grande en daarna gaan we richting Rio de Janeiro om daarna door te reizen naar Campinas, want laat mijn oom daar nu net wonen…